اندر آفرينش خرس
طبع خرس مختلف است ، بخورد چون سباع ، و چرا كند چون دواب ، و بخورد چون مردم . و چون بر درختى رود بازگونه رود ؛ و پوشيده شدن و سوراخ گرفتن دوست دارد . و چون سرما درآيد و زمستان شود در سوراخ رود و هيچ نخورد . و زبان به كف دست و پاى برهمى آرد تا آن وقت كه گرم شود . و از فربهى كه باشد از سوراخ بيرون نتواند آمدن .
و وقت گشنى بدخوى شوند و نر و ماده به هم گردند . ماده چون بچه دارد سخت بدخو شود و صعب كوشد ، و بچه را از جاى به جاى مىگريزاند از دست مورچه ، و در هوا مىدارد تا آنگه كه قوّت گيرد ، و بر درختان صعب بزرگ برود ، و بچه را بر پشت خود [ 24 ر ] نشاند و بر درخت ببرد ، و ميوهها همى خورد ، و مگس انگبين را زيانى سخت رساند ، و قالب عسل را در آب نهد تا منج مرده گردد ، و بعد از آن انگبين بخورد .
و چون بيمار شود مورچه بخورد به شود ؛ و با گاو جنگ كند . و چون گاو به سرو زند به ستان بازافتد ، و سروى گاو به دست گيرد و كتفش را به دندان بخايد تا بيفتد . و با بيشتر جانوران جنگ و پيكار كند .
و از منافع خرس ، پيه و جگر او را پخته گردانند به آب سذاب و به ورق ، و روغن گاو بر او اندازند ، و زنى را دهند كه درد رحم دارد ، نيك شود . و پيه او را به رويى مالند كه موى ندارد . به زودى موى برآيد ؛ و چون گداخته بر ستبرى عصب مالند متحلّل گرداند . و چون سحق كند با قضبان چنّى و در داء ثعلب مالند موى برآرد . و اگر در چشم موى