[ 262 ] ذكر مولانا قدسى فرغانگى « « 1 » »
به پاكيزهروى مشهور است . ابيات خوب و اشعار مرغوب دارد . و اين غزل به دو منسوب است :
اى به خنده لعلت را ميلِ شكرافشانى * زان دو لب چه شيرين است خندههاى پنهانى
از دو چشمِ تو هرگز « « 2 » » رسمِ مردمى نايد « « 3 » » * كافران كجا دانند شيوهء مسلمانى
چون تو يوسف مصرى ، اى پرى عجب نبوَد « « 4 » » * بر درت عزيزان را آرزوى دربانى
بس كه كوكب سعدى بر سپهر نيكويى * مىسزد كه گويندت « « 5 » » مهر و ماه تابانى
قطره قطره مىريزد خونم از دم تيغت * نخلِ باغِ عمرم را اين بود گلافشانى
يوسف عزيزم كو ، اى برادران رحمى * از غمش عجب ديدم حالِ پير كنعانى « « 6 » »
مىكنى شكرريزى از شكر لبان قدسى * طوطى شكرخايى « « 7 » » در فنِ سخندانى
[ 263 ] ذكر مولانا فروغى
از سمرقند است . در شعر شهرتى دارد و چراغ سخنش بىفروغى نيست . و اين مطلعش در سپهر سخنورى اظهر من الشّمس است :
[ 262 ] :
هامش
( 1 ) .Bمولانا قدسى ،Pقدسى فرغانگى
( 2 ) .Kنايد
( 3 ) .Pهرگز
( 4 ) .Pچون تو يوسف مصرى در لطافت و خوبى
( 5 ) .Pمىسزد ترا گويند
( 6 ) .B , Hدو بيت : قطره . . . و يوسف . . . را ندارد
( 7 ) .Pشكرريزى