بيت « 1 »
جامل عدوّك 74 « 2 » ما استطعت فإنّه * بالرّفق يطمع فى صلاح الفاسد
چون « 3 » مقرّر است « 4 » كه اكثر افراد انسانى را نفوس ضعيف است و فطرت و روحانيّت قاصر و خفيف « 5 » و از افعال و احوال « 6 » و اعمال ايشان ناملايم بسيار به اظهار مىرسد و نفوس اشرار هم از ابناى روزگار بسيارند « 7 » كه به نقل اخبار خشمانگيز در صحبت ملوك « 8 » و سلاطين مبالغه و اصرار مىنمايند « 9 » و جهت « 10 » اغراض فاسد خود حكايات موحش تذكار « 11 » و تكرار كنند « 12 » ، اگر چنانچه « 13 » سلطان قادر ، به هر جزوى حكايتى در مقام انتقام درآيد و در اكثر واقعات « 14 » به مقتضاى « عظّموا اقداركم بالتّغافل » 75 به مساهله و صفح جميل درنگذرد « 15 » و از عيوب و خطاهاى بندگان « 16 » به عيبپوشى اغماض عين نكند ، مردمان را تحمّل مؤاخذه « 17 » بسيار نباشد و طبايع گناهكاران را به هر گناهى طاقت آزار نماند « 18 » .
بيت « 19 »
و ما السّطو فى كلّ الامور مذمّما * و لا العفو فى كلّ المواضع محبوب « 20 »
و همچنين اگر سلطان قادر ، در حالت رغبتهاى نفس ، به هرگونه آرزو و مشتهيات و به ميلان طبيعت به اطوار لذّات و مرغوبات ، طريقهء وقار و سكون « 21 » به كار ندارد و به هر
هامش
( 1 ) . م : شعر .
( 2 ) . س ، م : عبيدك .
( 3 ) . م : چرا كه .
( 4 ) . م : - است .
( 5 ) . م : - و روحانيّت قاصر و خفيف ، + ناقص است .
( 6 ) . م : - احوال .
( 7 ) . م : باشد .
( 8 ) . م : - صحبت ملوك ، + خدمت .
( 9 ) . س ، م : مىنمايد .
( 10 ) . م : چون .
( 11 ) . م : - تذكار .
( 12 ) . س : كند .
( 13 ) . م : - چنانچه .
( 14 ) . م : وقايع .
( 15 ) . م : بگذارند .
( 16 ) . م : + كه موجب فساد متعدّى نباشد .
( 17 ) . م : مؤاخذات .
( 18 ) . م : - طبايع گناهكاران . . . نماند ، + طبعها را بىتحملى سلطان نفور و ضرر بسيار رساند .
( 19 ) . م : - بيت .
( 20 ) . م : - و ما السّطو . . . محبوب .
( 21 ) . م : - و همچنين اگر سلطان . . . وقار و سكون ، + اگر در حين رغبات به مشتهيات و ميل طبيعت به مرغوبات طريقه وقار و سكينه .