باب دهم در قتال بغات و ضمان ولات .
و اين باب مشتمل بر سه فصل است .
فصل اول ، در معنى باغى و احكام متعلقه به دو .
بدان ايّدك اللّه تعالى كه بغى در لغت عبارت از مجاوزت از حد است ، و در شرع عبارت است از خروج ظالمان از طاعت امام اهل عدل و مجاوزت از حدّ انقياد او . و بغات جمع باغى است و او كسى است كه از طاعت امام عدل تجاوز كرده باشد . و ما احكام باغى را در مذهب حنفى بيان كنيم اولا . پس گوئيم :
در « هدايه » مىگويد : و گاهى كه متغلّب گردند قومى از مسلمانان بر بلدى و بيرون روند از طاعت امام ، بخواند ايشان را امام به بازگشتن بسوى جماعت ، و كشف كند شبههء ايشان را ؛ زيراكه امير المؤمنين على كرم اللّه وجهه همچنين كرد با اهل حرورا كه بر او خروج كرده بودند پيش از مقاتله با ايشان . و بايد كه امام ابتدا بقتال نكند با ايشان تا ايشان ابتدا بقتال كنند . و امام معروف به خواهر زاده گفته كه جايز است كه قتال با ايشان ابتدا كنند گاهى كه لشكر فراهم آورند و مجتمع گردند . و گاهى كه خبر به امام رسد كه ايشان سلاح مىخرند و مهيا مىگردند از براى جنگ ، سزاوار است كه ايشان را بگيرد و حبس كند تا ايشان ترك آن كار كنند ، و احداث توبه كنند . و آنچه روايت كردهاند از ابو حنيفه رحمه اللّه كه او گفته كه در ايام فتنه لازم خانهء خود شوند و عبادت كنند و در ميان فتنه در -