نامى به تاريخ شوال 885 : اين ابيات درين محل مناسب است لعلى عليه السلم :
لين كنت محتاجا الى العلم انّنى الى الجهل فى بعض الاحانين احوج ؛ [ بيت را در « شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) تأليف قاضى كمال الدين . . . ميبدى يزدى ؛ مقدمه و تصحيح : حسن رحمانى و سيّد ابراهيم اشك شيرين ؛ چاپ : مركز نشر ميراث مكتوب ، ص 384 باز يافتم . ]
ادامهء يادداشت « رياضى » بيتى است از بحترى و بيتى از متنبّى و دو بيتى از ابن معتز ؛ و پايان آن : نمقه الفقير رياضى فى شوال 885 . ص 250 ، س 8 :
L
: . . . الارزاق تجلّى على الحجى .
ص 251 ، س 12 :
L
: . . . من فرحة تجل الكرت ؛ زير واژهء « فرحه » حرف « ح » گذاشتهاند تا صريحا « فرحة » خوانده شود ؛
P
: . . . من فرحة تجل الكرب ، اين نسخه نيز بتصريح : « فرحة » دارد . ص 251 ، س 13 :
L
: فكم سموم هبّ . . .
ص 251 ، س 14 :
L
: چون منلغات او . . . ص 251 ، س 17 :
P
: طبع قرين تألم و ديده رهين تكدر ؛ گفتنى است كه كاتب دو واژهء « تعمّج » و « تميّق » را خط زده و بر سر اين دو ، واژههاى « تألم » و « تكدر » را نگاشته ! ص 251 ، س 21 :
P
: در اين استجار لايق نه ؛ « نه » را حذف كرده است . ص 252 ، س 7 :
L
: بواسطهء خرد از خود دفع كرد . ص 252 ، س 14 :
L
: . . . لك باق . ص 253 ، س 4 :
P
: كشتى در لجهء دريا رسيد .
ص 253 ، س 5 و 6 :
P
: قطرات حسرات به روى بباريد . ص 253 ، س 9 :
L
: در سايهء آن بود . ص 253 ، س 22 :
L
: از ارتعاظ و تنبيه تو . ص 254 ، س 20 :
P
: عبارت « سپارد از هزل . . . جد و كذب » را كاتب در حاشيه باز نوشته . ص 254 ، س 24 :
P
:
عبارت « پس هر دو بنزديك . . . ايشان را بديد » در حاشيه آمده به خط كاتب .
ص 255 ، س 1 :
P
: « استقبال » دنبالهء عبارت پيشين است كه در صفحهء پيش در حاشيه نگاشته آمده . ص 255 ، س 9 :
L
: عذر آن باشد . ص 255 ، س 14 :
L
:
فلتات زبان وقوف يافت . ص 255 ، س 15 :
P
: فارغ گشت . ص 255 ، س 15 :
P
:
متأكد شد . ص 257 ، س 5 :
P
: . . . انّ الزّمان خون . ص 257 ، س 10 :
L
: مهر منير سپرديد . ص 257 ، س 16 :
L
: عضوبت و صعوبت . ص 257 ، س 20 :
L
: حكم سلاطين بايد . ص 258 ، س 8 :
L , P
: لابدّ معدوم . ص 258 ، س 11 :
P
: به حيلت