باب پنجم
*
( 1 )
إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمانَ . . . :
آن [ نامه ] از سليمان است و آن [ چنين آغاز مىشود ] بنام خداوند بخشندهء مهربان است .
( آيه 30 - نمل )
* ( 2 )
خَلَقَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ :
[ خداوند ] شب را و روز را بيافريد .
بخشى است از آيهء 33 - انبياء .
* ( 3 )
بها ليل منهم . . . :
مردانى شجاع ، از آن جمله است : جعفر ، و برادرش على ، و باز از آنهاست احمد برگزيده .
اين بيت كه از شواهد نحوى است بر اينكه در مورد واو عاطفه ميان معطوف و معطوف - عليه تقدّم فضلى منظور نيست ، و مؤلف نيز علاوه بر استشهاد از اين بيت پيشتر آمدن « سليمان » از نام « اللّه » در آيهء اول و تقدّم « ليل » بر « نهار » را نيز دليل مىآورد بر تقديم « اوسط » بر « اعلى » .
* ( 4 ) كن عالما . . . :
يا بايد عالم و دانشمند باشى يا دانشآموز ، يا دوستدار اين دو گروه . براى تفصيل ، به توضيح * ( 5 ) رجوع شود .
* ( 5 ) النّاس عالم . . . :
مردمان يا دانشمند هستند ، يا دانشپژوه و يا دوستدار اين دو ، و ديگران فرومايگاناند .
نزديك به اين عبارت از حضرت على ( ع ) آمده كه : الناس ثلاثة : عالم ربّانى ، متعلّم على سبيل نجاة و همج رعاع ، اتباع كلّ ناعق يميلون مع كلّ ريح . . . ( ر ك قوت القلوب ، ج 1 ، ص 272 ) ذيل : فى الثنائيات الصادره عن على عليه السلام . نيز ر ك مقتبس الاثر ج 7 ص 80 .