قدمت متن خالى از اهميت نخواهد بود . به همين جهات است كه طبع آن مورد نظر من قرار گرفت .
متن حاضر از لحاظ واجد بودن بعضى از لغات كم استعمال و نيز دقايق دستورى و انشائى فوائدى محدود دربردارد . چون نسخهاش از حيث رسم الخط خصايصى دارد درج چند عكس از آن را مزيد استفاده دانست و به انتهاى متن الحاق كرد . ازين قبيل است نوشتن كلمات مركب بطور منفصل ( پىروى ، خانهدان و . . . ) ، رسم الخط كلمات مختوم به الف به الفى كه كشيدگى به سوى پائين دارد و در نسخ قرن پنجم مرسوم بوده است ( ص چهار و جز آن ) يا رسم الخط گاف و كاف آخر در كلمات جنگ ، نيك و جز اينها .
لغات نادر درين متن چندان زياد نيست ، ولى كلمات و استعمالهائى از قبيل جلب « 1 » ، پوشينه ، باد بر خود دميدن ، بسته كردن ، بىراهى ، بيم كردن ، چراغپاى و . . . هم كه درين كتاب مىبينيم در متون ديگر به وفور ديده نمىشود .
كتب خوابگزارى ، هم از حيث لغت و زبان مورد استفاده است و هم از جهت بازشناسى مباحث اجتماعى و مردمشناسى و اعتقادات عامه در عهد قديم . فى المثل از همين متن برمىآيد كه يكى از « شرط بنديها » كه در رديف نرد و شطرنج بوده بازيدن انگشترى است ( ص 105 ) . . .
يا اينكه پارهاى از تأويلها كه بينندهء خواب را در بسيار موارد به آمدن حاكم عادل شادمان و يا به ورود لشكر بيگانه ترسان مىسازد خود نكته هائى است از آنچه موجب دل مشغولى و نگرانى ذهن مردم در ادوار
هامش
( 1 ) - چون متن را به استاد مينوى نشان دادم ايشان به استعانت استعمال آن در شعر ناصر خسرو صحت متن را وانمودند . شعر ناصر خسرو چنين است :بر دين و خلق مهتر گشتندى اين گروه * بو مسلم ار نبودى و آن شور و آن جلب