مرا فرات ز سر برگذشت و تشنهترم .
روان تشنه برآسايد از كنار فرات . . . )
سعدى .
مرا كشتن آسانتر آيد ز ننگ اگر بازمانم به سختى ز جنگ .
فردوسى .
مرا مرگ بهتر از اين زندگى كه سالار باشم كنم بندگى .
فردوسى .
نظير : پادشاهى كرده باشم پاسبانى چون كنم . سنائى .
مرا نام بايد كه تن مرگراست .
بنام نكو گر بميرم رواست . . . )
فردوسى .
رجوع به : اگر جاودانه نمانى . . . ، شود .
مرا نان ده و كفچه بر سر بزن .
از شاهد صادق .
مرا نداند ز آنگونه كس كه من دانم .
ز هر بدى كه تو دانى هزار چندانم . . . )
سوزنى . رجوع به : من آنم كه من دانم . . . ، شود .
مر آن را كه جنبيدنش دولت است ملامت مكن گر نگيرد قرار .
عنصرى .
مرا نيست اين خرم آن را كه هست
كنون خورد بايد مى خوشگوار * كه مى بوى مشك آيد از جويبار
هوا پرخروش و زمين پر ز جوش * خنك آنكه دل شاد دارد بنوش
درم دارد و نان و نقل و نبيد * سر گوسفندى تواند بريد . . .
ببخشاى بر مردم تنگدست . )
فردوسى .
نظير : هنيئا لارباب النعيم نعيمهم .
مر اميد راهست دامن فراخ درختيست بررفته بسيار شاخ هر آنگه كه شد خشك شاخى بر اوى برويد يكى نيز با رنگ و بوى .
اسدى .
مر او را چه دينار و گوهر چه خاك كه بايدش كردن همى در مغاك .
فردوسى
نظير :
زر از بهر خوردن بود اى پسر * براى نهادن چه سنگ و چه زر .
مر او را سزد سجده و آفرين * كه او آفريد آسمان و زمين
( زمين پيش دادار بوسيد و بس * كه بخشنده اويست و فريادرس . . . )
فردوسى ى .
مر تو را نيكى سگالد يار تو چون مر او را تو شوى نيكو سگال .
ناصر خسرو . رجوع به : از مكافات عمل . . . ، شود .
مر چشم خرد را ز علم بهتر اى پور پدر هيچ توتيا نيست .
ناصر خسرو .
رجوع به : آنكس كه داناتر است . . . ، شود .
مر خاتم را چه نقص اگر هست انگشت كهين محل خاتم .
خاقانى .
نظير : شرف المكان بالمكين .
مر خر بد را بطمع كاه و جو آرد زيرك خر بنده زير بار بخروار .
ناصر خسرو . نظير :