تخطي إلى المحتوى الرئيسي

امثال و حكم ( فارسى ) — صفحة 1372

مساهمون:

ص١٣٧٢

لن يلج ملكوت السموات من لم يولد مرتين .

چون دوم بار آدمى زاده بزاد * پاى خود بر فرق علتها نهاد .
مولوى .
از خويشتن بار دگر بايد بزاييدن ترا * چون زاده باشى عشق خود چون شير در كامت كنم .
اوحدى .
زادهء ثانيست احمد در جهان * صد قيامت بود او اندر عيان زو قيامت را همى پرسيده‌اند « 1 » * كاى قيامت تا قيامت راه چند با زبان حال ميگفتى بسى * كه ز محشر حشر را پرسيد كسى ! ! بهر اين گفت آن رسول خوش‌پيام * رمز موتوا قبل موت يا كرام « 2 » همچنانكه مرده‌ام من قبل موت * ز آنطرف آورده‌ام من صيت و صوت پس قيامت شو قيامت را ببين * ديدن هرچيز را شرط است اين تا نگردى اين ندانيش تمام * خواه كان انوار باشد يا ظلام .
مولوى .

لو ترك القطا ليلا لنام .

لو تساوى الناس لهلكوا جميعا .

نظير :
نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا .
قرآن كريم سورهء 43 . آيهء 31 .
لوح و قلم بقطع دماغ و زبان تست لوح و قلم بدان و ز لوح و قلم مپرس . عطار .

لوخ بپالان كسى گذاشتن .

نظير : پيزر بپالان كسى گذاشتن .

لوذات سوار لطمتنى .

نظير : كسى كه بما نريده بود كلاغ كون دريده بود . « 3 »

لوزينه بگاو دادن از كون خريست .

جامع التمثيل . رجوع به : آنكه بىچشم است . . . ، و رجوع به : خر چه داند . . . ، شود . نظير : هرچه از حس و خيال بيرونست ابلهانرا در آن نصيب نيست چنان كه گاو را در لوزينه و مرغ بريان . كيمياى سعادت .
لوزينه كه سازوار جان است در معده چو پرخورى زيان است . امير خسرو دهلوى .

لو ظهرت الحقايق لبطلت الشرايع .

از ديباچهء جلد پنجم مثنوى .

لو علم الملوك ما نحن فيه من لذة العلم لحاربونا بالسيوف عليه .

امام ابو حنيفه . اگر پادشاهان از مزهء دانش آگاه شوند با شمشير در بدست كردن آن بجدال ما برخيزند

لو غير ذات سوار لطمتنى .

رجوع به : ذات . . . ، شود .

لو لا التشهد كانت لائه نعم .

( ما قال لاقط الا فى تشهده . . . ) تمثال :
جواب سائلان از وى نعم باشد نعم در پى
هامش
( 1 )يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ . . .قرآن كريم . سورهء 7 . آيهء 186 . ( 2 ) موتوا قبل ان تموتوا . ( 3 ) باشمى سندرن داش كاشكى بير داش اولايدن . آغز مىياندرن آش كاشكى بير آش اولايدن .
امثال و حكم ( فارسى ) — صفحة 1372 | على اكبر دهخدا