لا تنظر الى من قال و انظر الى ما قال ( يا ) ما قيل .
على عليه السلام . رجوع به : انظر الى ما قيل . . . ، شود .
لا تنقض اليقين بالشك .
حديث . باور پيشين به گمان پسين تباه مكن .
اشاره :
ندهد تا يقين خويش به شك * گفت شيخ اين و پشت كرد بسك .
دهخدا .
نظير :
جائى كه يقين باشد شكرا چه محل باشد * ظلمت بكجا ماند با نور كه بستيزد .
مغربى .
لاتو به ماه نرسد .
لاتو نردبان است . تمثل :
دست و زبان به دو نرسد كس را * آرى به ماه بر نرسد لاتو .
فرخى .
لا تؤدنوا اولادكم باخلاقكم فانهم خلقوا لغير زمانكم .
فرزندان خود را بخوى خويش مپروريد چه آنان را براى روزگارى جز روزگار شما آفريدهاند .
لا توذوا جاركم ببخار قدركم .
حديث .
لات و لوت و آسمان جل .
رجوع به : آه در بساط . . . ، شود .
لا ثناء مع الكبر .
على عليه السلام . رجوع به : از تواضع بزرگوار . . . ، شود .
لا جبر و لا تفويض بل امر بين الامرين .
( . . . فقيل هل بينهما منزلة قال عليه السلام اوسع مما بين السماء و الارض . ) جعفر صادق عليه السلام . نظير :
چو از تو بود كژى و بىرهى * گناه از چه بر چرخ گردان نهى .
اسدى .
بگيتى درون جانور گونهگون * بسند از گمان وز شمردن فزون .
و ليك از همه مردم آمد پسند * كه مردم گشاده است و ايشان ببند .
اسدى .
چرا من خويشتن را بد پسندم * بهانه زان بدى بر چرخ بندم .
ويس و رامين .
خويشتن را چون فريبى چون نپرهيزى ز بد * چون نهى چون خود كنى عصيان بهانه بر قضا .
ناصر خسرو .
بميان قدر و جبر ره راست بجوى * بميان قدر و جبر روند اهل هنر .
ناصر خسرو .
چو جنگ و كينهء خود را هميشه بر قضا بندى * كه كارى نايد از من تا نخواهد قادر سبحان
چرا چون گرسنه باشى نخسبى تا قضا از خود * بپيش آرد طعامت بل بخواهى نان از اين و آن .
ناصر خسرو .
بميان قدر و جبر ره راست بجوى * كه سوى اهل خرد جبر و قدر هر دو عناست
بميان قدر و جبر روند اهل خرد * ره دانا بميان دو ره خوف و رجاست .
ناصر خسرو .
نگر كه هيچ گناهت بديو بر ننهى * اگرت هيچ دل از خويشتن خبر دارد .
مباش عامه كه عامه ز جهل تهمت خويش * چه بر قضاى خدا و چه بر قدر دارد .
ناصر خسرو .
از پس آنكه رسول آمد با وعد و وعيد * چند گوئى كه بد و نيك بتقدير و قضاست
گنه و كاهلى خود به قضا بر چه نهى * كه چنين گفتن بيمعنى كار سفهاست