طاعت عامه گناه خاصگان * و صلب عامه حجاب خاص دان .
مولوى .
نظير : لو علم سلمان ما فى قلب اباذر لكفر . طمة الاسد تخمة الذئب .
حسن الادب يستر قبح النسب . رجوع به : آنجا كه بزرگ . . . ، شود .
حسن اللالى فى نظام ازدواجها . نظير : پيوسته نيكوتر آيد ببر . اسدى .
حسن چون بىپرده شد زنهار گرد او مگرد .
حسن رخ ويس ز رامين بپرس . * ( قصهء فرهاد ز شيرين به پرس . . . )
خواجو . رجوع به :
اگر بر ديدهء . . . ، شود .
حسن ز بصره بلال از حبش صهيب از شام * ز خاك مكه ابو جهل اين چه بو العجبيست .
حافظ . نظير :
با نبى بود آشنا بيگانه چون شد بو لهب * وز حبش بيگانه آمد آشنا چون شد بلال .
معزى .
بد ز نيكان قيامتى نشود * كه ز بيجاده قيمتى نشود .
سنائى .
دوران باخبر در حضور و نزديكان بىبصر دور .
سعدى .
هركه را روى به بهبود نداشت * ديدن روى نبى سود نداشت .
خار را قرب گل از خوى بد خود نرهاند * هركه ناساز بود در همه جا ناساز است .
صائب .
و رجوع به : ازهد الناس فى العالم . . . ، شود .
حسنك بهيمه نميرفت بردندش . از جامع التمثيل .
حسن نه زاد و نه مرد از بالا بام ته « 1 » افتاد و مرد . مثل در يزد معمول است .
حسن و قبح اشياء ذاتى نيست . نظير :
پس بد مطلق نباشد در جهان * بد به نسبت باشد اينرا هم بدان .
مولوى .
حسن هر ذائقه كه يافت خلل * چه شناسد كه چيست طعم عسل .
نظير : بخنفسا چه كنى وصف نافهء اذفر .
حسود از نعمت حق بخيل است و بيگناه را دشمن . رجوع به : اگر حسود نباشد . . . ، شود .
حسود هرگز نياسود . رجوع به : اگر حسود نباشد . . . ، شود .
حسين اذا كنت فى بلدة غريبا فعاشر بآدابها . نظير : اذا كنت فى قوم فاحتلب فى انائهم . رفتم شهر كورها ديدم همه كور منهم كور . خواهى نشوى رسوا همرنگ جماعت شو .
اذا كنت فى قوم عدى لست منهم * فكل ما علفت من خبيث و طيب .
حصير است و محمد نصير . نظير : ما بها ظل و لا ناطل . رجوع به : آه در بساط . . . ، شود .
هامش
( 1 ) ته بمعنى پائين وزير متداول امروز طهران است . چنان كه در ويس و رامين نيز آمده است :ز شرم دايه سر در ته فكنده * زبان بسته ز پاسخ لب ز خنده .ويس و رامين .