قرينه حاليه يا مقاليهء نباشد كه بموجب آن معناى مجازى اراده شده باشد .
10 - اصل الحلول كه اصل در عقود حال بودن است .
11 - اصالت حليت كه اصل در لحوم حليت است يا حرمت . در اين مساله اختلاف است يا اصل تذكيه است يا عدم تذكيه است در هر حال بحث است و محققان گفتهاند اصل در اشياء حليت است به حكم
« قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً »
يا
« الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا - الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وَ طَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ »
« يَسْئَلُونَكَ ما ذا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ
وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ »
( از قواعد شهيد ص 83 و 304 - رسائل ص 41 - قوانين ص 29 و 11 - كفايه ص 65 ) .
12 - اصالت عدم جزئيت در عبادات و معاملات ( عوائد الايام ص 116 ) .
13 - اصالت ركنية يا اصالت عدم ركنية كه مقتضى قاعدهء حكم به عدم ركنيت باشد مگر آنچه بدليل ركنيت او ثابت شود و مانند اجزاء وضوء و غسل و تيمم و در مشكوك الجزئيه قول محقق بنا بر جزئيت و ركنيت است بنا بر قول باشتغال ، از ( عوائد الايام ص 117 - خزائن ص 31 ) .
14 - اصالت سلامت در عقود و معاملات .
15 - اصالت صحت از باب حمل فعل مسلم بر صحت به حكم « ضع فعل اخيك على احسنه حتى يأتيك ما يقلبك منه » ( از عوائد الايام ص 73 ) . 16 - اصالت ضمان به حكم ( على اليد ما اخذت حتى تؤديه ) كه اصل ضمان يد است نسبت به آنچه گرفته است ( از عوائد - الايام ص 109 ) .
17 - اصالت طهارت كه گفتهاند « كل الاجسام على الطهارة الا العشرة - المشهورة و كل حيوان على الطهارة الا - الكلب و الخنزير ) ( از قواعد شهيد ص 286 - الفقه على مذاهب الاربع ص 10 ) .
18 - اصالت عدم دليل در آنجا كه مشكوك الحكم است از لحاظ حرمت - وجوب - نجاست و طهارت .
19 - اصالت اخذ باقل در دوران امر بين اقل و اكثر استقلالى يا ارتباطى .
20 - اصالت عدم تخصيص در آنجا كه شك شود كه فلان امر از مصاديق عام است يا خارج شده است در اين مسأله فروضى است ( از كفايه ج 1 ص 350 ) و بدين معنى اصالت عدم تقيد است . ( رجوع شود به خزائن ص 49 ) .
21 - اصالت عدم تداخل به حكم آنكه اجتماع دو علت تامه بر يك معلول محال است پس اصل عدم تداخل اسباب شرعيه است ( از عوائد الايام ص 100 ) .
22 - اصالت عدم ترتب اثر مگر در موردى كه علم بترتب آن باشد شرعا بجعل شارع اثر شرعى را ( از عوائد الايام ص 52 ) .
23 - اصالت عدم تذكيه كه اصل ابتدائى در هر حيوان ، مأكول اللحم بودن است مادام كه خلاف آن ثابت نشود و لكن در مقام ديگر گويند اصل عدم تذكيه است كه نتيجه آن حرمت است و تعارض اصول