سلسله اتابكان
سلاطين سلجوقى اولاد خود را به امراء مىسپردند براى تربيت ، و آن امرا را « اتابك » مىخواندند ، يعنى « پدربزرگ » و اين اتابكان در كار حكومت بودند و به پادشاهى رسيدند . طايفهئى در آذربايجان ، وطايفهئى در فارس ، طايفهئى هم در لرستان كه مطيع « مغولها » بودند . « اتابكان آذربايجان ) 6 نفرند ، هفتاد سال سلطنت داشتند : ايلذگر - محمد - قزل ارسلان - ابوبكر - قتلغ - مظفر الدين - آخر همه بود كه در سنه ( 622 ) وفات نمود . قزل ارسلان مذكور ممدوح « ظهير فارابى » و « خاقانى » است . اتابكان فارس يا سلغرى - « سلغر » در خدمت سلاجقه بود و حاكم فارس ، كار سلجوقيان كه اختلال به مزد . يكى از اولاد سلغر بر فارس استيلا يافت و پادشاه شد ( نه نفرند ) سلطنت آنها صد و بيست سال بوده و تمام عادل وپرهيزكار . به آبادى وعمارات مىپرداختند . سنقر - جلوس او ( 543 ) وفاتش ( 556 ) اين اول سلسله است كه در فارس استيلا داشت . مظفر الدين زنگى بن مودود - جلوس ( 556 ) فوتش ( 571 ) شجاع وسخى بوده است . تكله - جلوس او ( 571 ) وفات او ( 590 ) و تكله اولش مضموم است . طغرل - جلوس وى ( 590 ) فوتش ( 590 ) طغرل بكسر حرف سيم است و