آز و طمع
آن كس ز ره طمع شد آقائى پرست * در آز و طمع شود فرو مايه و پست
اندر هدف نيك و خردمند كسيست * از دام فنا كننده آز برست
اكثر مضارع العقول ( إلخ ) بيشتر افتادگى عقل و نقص آن از طمع و بخل باشد ، چنان كه طمع بر آن شود كه انسان از بزرگوارى بخاطر رسيدن به هدف پوچ خويش چون در طمع شود و خواستار آنچه ديگران دارند و خود كم بهره است به گرداب پستى و نيستى و خوارى كشانيده گردد ، نيز خردمند طمع نمى كند و خود را به فرومايگى و پستى و خوارى نمى كشاند و پذيراى نيستى نگردد ، چنان كه طمع سبب آن شود كه خويش را با آنچه از آن بهرهمند است فراموش نمايد و در پى خواستههاى پوچ رود و طمع به مال ديگران داشته باشد و چنين كسى كه از خويش بى خبر گردد از آسودگى زندگى باز مانده و هميشه در تلاطم امواج افكار خويش غوطه ور خواهد شد و چون به انتهاى زندگى رسيد حسرت خورد و ندامت را سودى نيست .
پس : آنان كه از طمع خويش ميل زندگى آسودهترى را بر خود بوده و بزرگوارى خواهند همانا پست گردند و به نيستى كشانده خواهند شد ، و كسانى كه به هدف درست و خوب مى رسند خود را از دام نابود كننده آز و طمع دور گردانند .