سرگردانتان كرد . . . 2 الإمام علي « ع » : . . . فقد رأيت من كان قبلك ، ممّن جمع المال و حذر الإقلال ، و أمن العواقب - طول أمل و استبعاد أجل - كيف نزل به الموت ، فأزعجه عن وطنه ، و أخذه من مأمنه ، محمولا على أعواد المنايا ، يتعاطى به الرّجال الرّجال ، حملا على المناكب ، و امساكا بالأنامل . أما رأيتم الَّذين يأملون بعيدا ، و يبنون مشيدا ، و يجمعون كثيرا ، كيف أصبحت بيوتهم قبورا ، و ما جمعوا بورا ، و صارت أموالهم للوارثين ، و أزواجهم لقوم آخرين ، لا في حسنة يزيدون ، و لا من سيّئة يستعتبون . . . « 1 » امام على « ع » : . . . كسانى را كه پيش از تو بودهاند ديده اى ، آن كس كه مال جمع مىكرد ، و از كم داشتن ( فقر ) حذر داشت ، و - به دليل آرزوى دراز و دور ديدن اجل - به فكر عاقبت كار نبود ؛ ديدى كه چگونه مرگ به خانه اش آمد ، و از زادگاهش او را بيرون افكند ، و از جاى امنى كه داشت برگرفت ، و بر تختهء تابوت سوارش كرد ، مردم جنازه اش را از دست يك ديگر مىگرفتند ، و بر دوش و سر دست مىبردند . آيا كسانى را كه آرزوهاى دور و دراز دارند ، و بناهاى استوار مىافرازند ، و مال فراوان گرد مىآورند نديدهايد ؟ كه چگونه خانه هاشان گورستان شد ، و آنچه گرد آورده بودند از دست رفت ؛ مالهاشان به وارثان رسيد ، و همسرانشان بهرهء ديگران شدند ؛ نه ديگر مىتوانند بر كار نيك خود بيفزايند و نه از كار بد خويش پوزش طلبند . . .
هامش
« 1 » « نهج البلاغه » / 409 ؛ « عبده » 2 / 21 .