آنجا كه مىتوانستند بر ضد بلاى بزرگ فقر مبارزه مىكردند ، و به يارى محرومان و زاد و توشه رساندن به بينوايان بر مىخاستند . در تاريكيهاى شبهاى سرد و بارانى به كوخهاى « بينوايان » مىرفتند و خوراك و ضروريّات زندگى به آنان مىرساندند ، و يتيمان را فراموش نمىكردند .
اينك نمونه هايى از اين سيره :
( 1 ) - به روايت محمّد بن عتمة ، از پدرش ، از عمويش كه گويد : « در مدينه مردى را ديدم كه بر دوش خود انبانى و در دست خود كاسه اى داشت . . . چندان نزديك شدم تا او را شناختم كه علىّ بن ابى طالب است ، پس نزديك مردى رسيد و به او خوراك داد » . « 1 » - ابو الطَّفيل كنانى گويد : « على را ديدم كه يتيمان را مىخواند و به آنان عسل مىخوراند ، تا آنجا كه يكى از اصحاب او گفت :
دوست مىداشتم كه من هم يتيم بودم » . « 2 » - امام حسن مجتبى « ع » ، دو بار از همهء مال خود دست كشيد ، و سه بار اموالش را در راه خدا تقسيم كرد ، حتّى پاافزارى مىداد و پاافزارى نگاه مىداشت ، كفشى را مىبخشيد و كفشى ديگر را نگاه مىداشت . « 3 » - بر پشت امام حسين « ع » در واقعهء عاشورا اثرى ديده شد ، چون از كيفيّت آن از امام سجّاد « ع » پرسيدند ، فرمود : « اين اثر انبانهايى است كه بر دوش مىكشيد و به خانه هاى بيوه زنان و يتيمان و مسكينان مىرساند » . « 4 » - امام سجّاد « ع » در تاريكى شب از خانه بيرون مىرفت ، و انبانى بر دوش خود حمل مىكرد كه در آن كيسه هاى درهم و دينار بود ،
هامش
« 1 » « مستدرك الوسائل » 1 / 540 .
« 2 » « بحار » 41 / 29 . نمونهء اين كارها در زندگى امير المؤمنين « ع » بسيار بوده است ، از جمله رجوع كنيد به باب هفتم « الحياة » ( جلد دوم ) .
« 3 » « بحار » 43 / 349 .
« 4 » « بحار » 44 / 190 - 191 .