كهنه دلقى را مرّقع ساخته * گيسوان را بر قفا انداخته
رشته و سنگ قناعت بر كمر * اى پسر غول بيابان را نگر
شكل شيطانست اى يحيى ببين * الحذر از مكر شيطان لعين
جمله تزوير است ودام ابلهان * تاخرى افتد بدامش ناگهان
نيست غير از حبّ دنيا در دلش * حل نسازد غير درهم مشكلش
شربت دينار دردش را دواست * مذهبشمالست ومعبودش هواست
نام درويش است ودَوْرِيش « 1 » از طعام * پر شود از ديگ ظالم صبح وشام
دم زند از كشف ونبود جز هوس * كشف عورت مىكند امّا ز پس
قانع است امّا بهمردان پس بدان * زين سبب باشد مريد امردان
هامش
( 1 ) - / بشقاب