وحقير در سابق ازمنه در ضمن بعضى از مثنويات اشاره به بعضى از احوال قلندران ايشان نموده ، چون خالى از لطفى نيست عرض مىشود :
كعبه و مسجد تو را باشد چو دير * تا نسازى محو از دل نقش غير
گر ترا در دل غم دلدار نيست * سبحهء زهدت كم از زنّار نيست
رشتهء دنياى دون از دل گسل * ميخ استر را به گل زن نى به دل
در قناعت كوش و كمتر كن طمع * آن شنيدستى كه عزّ من قنع
گر ادامت « 1 » نيست قانع شو بهنان * نى كه گردى دربدر پرسه زنان
كاسه كشكولت به كف عبّاس وش * صد چه اشعث باشدت هميان كش
چون قلندر هاى وهويت بهر تن * از نفيرت رم كند هر مرد و زن
از شهيق و از نهيق اين خران * در فلك لر زد بهخود اين اختران
هامش
( 1 ) - / خورشت