اوّل قارورة كسرت فى الاسلام » « 1 » و مضحكه آن است كه كجى سر « واو » و درازى دم « الف » را كه در رسائل اين عاصى اتّفاق افتاده است شاهد مدّعاى خود مىنمايند ، و رجوع از فتوا را دليل مطلب خود مىفرمايند .
هركه از جملهء عوّام النّاس نباشد و فى الجمله سواد عربى داشته باشد ، و به كتب علما رجوع نمايد ، معلوم خواهد كرد كه اين سخن ناشى از جهل يا تجاهل است ، و اجماعا رجوع از فتوى موجب نقص در مرتبه اجتهاد نيست ، بلكه غالبا خاصيت تجدّد نظر همين است ، و آنكه اندك زمانى در مجلس علما نشسته باشد ، و امثال اين بحثها و نكتهگيرىها را از قبيل مناظرهء ملّاى مكتب دار با ملّا جامى در نوشتن شكل مار خواهد دانست .
اگر اكابر و اعيان را در تحقيق اين مطلب اندك رغبتى بود به همهء عباد اللّه و اصحاب ديانت حالى و خاطرنشان مىكرديم كه :
شعر « 2 »
نه هركه چهره برافروخت دلبرى داند * نه هركه آئينه سازد سكندرى داند
بل ؛ ذلك فضل اللّه يؤتيه من يشاء و اللّه ذو الفضل العظيم ، و السلام على جميع اخواننا المؤمنين و رحمة اللّه و بركاته ، و حرّر ذلك فى بلدة فيض آباد صانها اللّه عن الفساد فى شهر ربيع الاول من شهور سنه 1223 من الهجرة النبوية على مهاجرها آلاف سلام و تحية ، و انا العبد الجانى : احمد بن محمّد
هامش
( 1 ) ضرب المثلى است .
( 2 ) شعر : در « ب ، ج ، د » نيامده است .