و طرفهتر آن است كه : مسلمانان « 1 » و هنود در ايّام عشرهء محرّم صورت ضرايح مقدّسه را از چوب و كاغذ مىسازند ، و در نزد آنها به سجده روند و طلب حوائج كنند ، و بعد از انقضاى عشره آنها را به دستگاه تمام برداشته به خارج شهر برند و در آب غرق كنند ، و يا در جاى معيّنى كه او را كربلا « 2 » ناميدهاند دفن مىنمايند ، و در سمت « مچهلى بندر » مردمان صورت خود را تبديل كنند و در پوست حيوانات روند و حركات غريبه كنند .
و در غير ايّام عشره اگر مبلغ خطيرى به ايشان دهند چنان افعال از ايشان صادر نخواهد شد ، و در روز عاشورا گودى بر در تعزيه خانهها مىكنند و آن را از هيمه پر كرده آتش مىزنند ، و با علم به دور او مىگردند و قدرى بر سر و سينه مىزنند ، و بعد از آن گود را از خاك پر كنند ، و اين علامت « 3 » تمام شدن ايّام مصيبت است ، و مىگويند كه اين شبيه خندقى است كه بر دور خيمهگاه در روز عاشورا در كربلاى معلّى به حكم سرور شهيدان كنده بودند .
كوه مولى « 4 »
و در قرب حيدرآباد كوهى است كه او را « پهار « 5 » مولى » مىگويند ، و مدّعى آنند كه حضرت امير عليه السلام در آنجا تشريف آورده است ، روز
هامش
( 1 ) مسلمان : « ب ، ج » .
( 2 ) كربلاى : « الف » .
( 3 ) علامات : « الف » .
( 4 ) پهاثر مولى : « ب » ، عنوان : در « ج » نيامده است .
( 5 ) پهاثر : « ب ، ج » ، پهاثر يا پهار : در لغت هندى به معنى كوه است ، و بدين مناسبت آن را كوه مولا عليه السلام مىگويند .