وقليلى هستند كه از غايت نادانى ايشان را مردم خوب تصور كنند و از بىعقلى مريد ايشان گردند . مجملًا ؛ اكثر اين فرقهء زرّاقيه مانند كاهليه هرزه گشتن وهرزه گفتن و با پسران ودختران مردم عشق ورزيدن پيشهء خود سازند ، امّا كاهليه طلب وجه معاش و طلب علم را حرام گويند ، و اين فرقه چنان نگويند ، وبسيار باشد كه بعضى از ايشان از براى فريب مردمان مشغول به طلب علم و خواندن قرآن شوند ، و دست بر پيشه زنند كه وجه معاش از آن حاصل كنند ، و مانند اكثر طوايف صوفيه كلاه وخرقه به مريدان رسانند ، و آنها را در چلّه نشانند و نهى از خوردن حيوانى كنند . و بعضى از ايشان گوشه گيرند و به آن صيد انعام كنند ، و بعضى بر درِ دكان بازاريان روند و در پيش آنها نشينند و به گفتگوهائى كه دانند وتوانند ايشان را فريب دهند . وگروهى از ايشان مجلسها سازند وسخنان پا در هوا گويند ، چنان كه سفيهان گمان برند كه مگر از وحى تكلم مىنمايند و از غيب خبر مىدهند ومعجزات از خود بگويند ، مانند آنكه فلان را زديم ، فلان را شفا داديم ، و فلان را به منصب رسانيديم . وفرقهاى از ايشان از غايت مكّارى با هر طايفهاى بسازند ، با شيعه شيعه و با صوفى صوفى باشند ، و چون به همكيشان خود برسند مانند منافقان بر خلاف آن گويند ، وجمعى كه خير از شرّ ، و نفع از ضرر ، وسفال از گوهر نشناختهاند اين فرقه را درويش نام كنند . و بدانكه قاطبهء صوفيه از مخالفان اهل بيتند مگر قليلى كه در زمان
خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — صفحة 493
مساهمون: محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني ( كرمانشاهي )
ص٤٩٣