نور چهارمدر ذكر بعضى از ادلهء محلّلين مطلق غنا
يا بعضى از اقسام آن ، يا استحباب آن در خواندن قرآن ، يا مرثيهء شهيدان ، ياختنهء پسران ، يا قدوم مسافران . و جواب از آن بعض به طريقى كه جواب از كلّ تواند شد بر سبيل اختصار واجمال ، نظر به ضيق وقت ، وعدم فرصت در اطالهء مقال ، وانشاء اللَّه رسالهء مبسوطه خواهم نوشت در اين باب ، واللَّه الموفق والمؤيّد للصواب . بدانكه ؛ از جملهء ادلّهء حليّت مطلق غنا اصالت اباحت اشياء است ، وجوابش ارتفاع اصل است به ادلهء مخصّصهء مطلقه وعامّه در تحريم غنا ، از آيات وروايات واجماعات منقوله از ثقات ، بلكه ظاهراً ، احدى از مسلمين قائل به حليّت مطلق غنا نگرديده ، بلكه جمعى تصريح نمودهاند به آنكه حرمت غنا في الجمله از ضروريات دين اسلام است . ومؤيّد آن اين است كه : علماء در وقتِ تعداد محرّمات حكم به حرمت مطلق غنا نمودهاند ، و هيچ كس در اين باب على قولٍ وعلى رأىٍ نفرموده ، بلكه بعد از حكم بتعميم بعضى از افراد ، مانند حُدا و قرآن ومرثيهء شهدا ، و امثال اينها را به عنوان استثناء ذكر نمودهاند ، وظاهراً استثناى حُداى شترها متّفق عليه است ميان جميع فقها از سنيان وشيعيان « 1 » ، وادلهء اباحت بلكه استحباب
هامش
( 1 ) مغنى ابن قدامه : 10 / 175 ، فتح البارى : 10 / 554 ، شرائع الاسلام : 4 / 128 ، دروس : 2 / 126 ، مجمع الفائدة والبرهان : 8 / 59