كنيز را ردّ كند ، و همچنين است مذهب اهل كوفه ، مثل سفيان ثورى وحمّاد وابراهيم وشعبى و غير اينها كه غنا را حرام مىدانند بدون خلافى ميان ايشان در آن ، ونيز خلافى نمىدانيم در ميان اهل بصره در منع از آن « 1 » . و صاحب كتاب « اغاثة اللهفان » از امام شافعى نقل كرده كه ؛ در كتاب « ادب القضا » در باب غنا گفته كه : من استكثر منه فهو سفيه تُردّ شهادته ، يعنى كسى كه بسيار غنا كند ، يا بسيار گوش به غنا دهد ، پس آن كس سفيه است وشهادتش مردود است « 2 » . و از كلام طيّبى در « شرح مشكاة بغوى » نيز حرمت مطلق غنا مفهوم مىشود « 3 » . وشيخ عزيز نسفى صوفى نيز در كتاب « تصفية القلوب » در مذمّت جمعى از صوفيه - كه شعار خود را تغنّى به اشعار در اثناى اذكار نموده ، و بعضى عملهاى ديگر نيز مىكنند - به اين عبارت گفته كه : افتخار ايشان به آشنائى ظلمه ومباهات ايشان به تحصيل خرقه ولقمه ، تا آنجا كه گفته : عادت ايشان وقاحت وبىحيائى ، وعبادت ايشان خوانندگى ونغمهسرائى « 4 » . وجمعى ديگر از سنيان غنا را مكروه مىدانند « 5 » ، و بعضى از ايشان قائل به حليت آن شدهاند « 6 » ، بلكه طايفهاى از آنها به استحباب آن رفتهاند در اعياد
هامش
( 1 ) اغاثة اللهفان : 1 / 232 ( نقل از كتاب ابوبكر طرسوسى )
( 2 ) اغاثة اللهفان : 1 / 232 ، اتحاف السادة المتقين : 6 / 456
( 3 ) سلوة الشيعه : 16 ، سهام المارقه : 19 ( نقل از شرح مشكوة طيّبى )
( 4 ) سلوة الشيعه : 4 ( نقل از تصفية القلوب )
( 5 ) صحيح مسلم : 6 / 182
( 6 ) صحيح مسلم : 6 / 182