و عروسى ، وختنه كردن ، و از سفر برگشتن ، و همچنين بازى كردن ورقصيدن را در آن اوقات ، نظر به بعضى از احاديث موضوعهء ايشان ، چنان كه اشاره شد قبل از اين به آن ، در « صحيح بخارى » گفته : باب استحباب لعب السودان في العيدين ، و بعضى از آن احاديث را در آن باب نقل نموده « 1 » . وشيخ حسن بن على بن عبد العالى در « عمدة المقال » گفته كه : سنيان مىگويند كه انّه صلى الله عليه و آله أقرّ عائشة على اللعب وجاريتين على غنائها ناهياً أبابكر حين زجرهما . يعنى : حضرت پيغمبر منع نكرد غنا كننده را ، بلكه منع كرد ابوبكر را از منع كردن غنا كننده « 2 » .
نور دومدر ذكر آياتى كه به آنها استدلال بر حرمت مطلق غنا نمودهاند
پس يكى آيهء شريفهء : ( أفَمِنْ هذا الحَديثِ تَعْجَبُونَ * وَتَضْحَكُونَ وَلا تَبْكُونْ * وَأَنْتُمْ سَامِدُون ) « 3 » است در سورهء والنجم ؛ كه حق تعالى بر سبيل طعن بر آن جماعت مىفرمايد كه : آيا از اين تعجب مىكنيد ومىخنديد بر سبيل استهزا ، ونمىگرييد وحال آنكه شما غنا مىكنيد ؟ و معلوم است كه استفهام در اينجا به معنى نهى است . و ديگر آيهء شريفهء : ( وَالَّذينَ لا يَشْهَدُونَ الزّورَ وَاذا مَرّوا بِاللَّغْوِ مَرّوا
هامش
( 1 ) صحيح بخارى : 2 / 2 و 3 ، فتح البارى : 2 / 513 - 515
( 2 ) مراجعه شود به : صحيح بخارى : 2 / 2 و 3 ، صحيح مسلم : 6 / 182 - 185
( 3 ) النجم ( 53 ) : 59 - 61