و همچنين بيهوش شدن ميان تكبير احرام ، از براى هيچيك از پيغمبر وائمهء معصومين وبزرگان دين به هم نرسيده ، بلكه آن مبطل طهارت وتكبيرة الاحرام است ، و افطار نكردن اصلا در ماه رمضان وروزهء وصال گرفتن بر امت حرام است ، خصوصاً روزه گرفتن مجموع سال ، بلكه شش سال و زيادتر كه مشتمل بر صوم عيدين باشد حرام است به ضرورت دين . وحال آنكه امساك از اكل وشرب تا مدت يك ماه و يك سال و بيشتر نقل نشده است از هيچ كدام از صد و بيست وچهارهزار پيغمبر واوصياء ايشان و ائمه معصومين عليهم السلام وبزرگان دين ، بلكه ممتنع است وقوع آن در عادت ، بلكه در عقل ، و اگر از احدى وقوع يافته بود مشهور ومعروف مىگشت ، نظر به آنكه از بزرگترين خوارق عادات ومعجزات است . بلكه اين نقلها از صوفيه ظاهراً محض كذب ، وكذب محض است ، اگر مستند به ادعاى خود آن شخص است دروغ گفته ، و اگر مستند به شهادت ديگران است كه مراقب احوال او بودهاند آنها نيز دروغ گفتهاند ، و احتمال مىرود كه در وقت غيبت يا خوابيدن شهود چيزى خورده ، يا لا اقل در بيت الخلا رفته ونجاسات خود يا ديگرى را خورده باشد ، يا در زمان بسط زمان ، يا انخلاع روحشان از قالبى به قالبى ، هزار من نجاست خورده باشند ، چنان كه خودشان نقل كردهاند كه : مقدار پنج دقيقه ؛ مثلًا : از براى ايشان شش سال و هفت سال شده كه در آن پنج شش دقيقه طى مسافت سه ماههء راه كرده وزن گرفتهاند و چند اولاد به هم رسانيدهاند . پس جمع ميان مدح ايشان به صوم دهر و ترك اكل وشرب در مدت مديده كه به حسب عقل و عادت ممتنع است ، مگر از پيغمبران و ائمه كه ثقات ؛
خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — صفحة 198
مساهمون: محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني ( كرمانشاهي )
ص١٩٨