دلالت بر اسلام او ندارد ، چه جاى تشيّع و ايمان و خوبى و عدالت و ولايت او ، خصوصاً هرگاه ظاهر الفسق و تارك نماز و روزه و مرتكب انواع فسوق باشند ، مثل خوردن خمر و بنگ و چرس ، و تعشّق با امردان و لواط با ايشان ، وانكار ضروريات اسلام و ايمان ، از قبيل سقوط تكاليف ، با وجود بلوغ و عقل و قدرت و اختيار ، و دعوى ديدن خدا و عتاب بر او در دنيا ، و تفضيل خود بر انبياء چنان كه اشاره شد به بعضى از آنها .
و شايد از آنجا ملّا جامى در ترجمهء ابوالحسين سيروانى گفته كه :
ابوالحسين مشرف بر جهنم گرديد ، و اكثر اهل آن را از صوفيان ديد « 1 » و در ترجمهء ابوبكر بن يزدانيار گفته كه : او خدا را به خواب ديد و خدا با او گفت :
ترا از دست بند صوفيه خلاص كردم و او انكار بر صوفيان داشت « 2 » .
و شايد كه آن كس ساحرى باشد مانند ساير ساحران ، يا كافرى باشد مانند دجّال و فرعون ، يا مستدرجى باشد مانند بلعم بن باعورا ، و بسيارى از ظالمان و فاسقان كه نظر به كمال خباثت و بدى باطنى ؛ حق سبحانه تعالى او را به خود واگذارد ، و منتهاى تمنّاى او را در دنيا به او رساند ، تا در آخرت از براى او بهره و خلاقى نماند ، چنان كه در قرآن در سورهء بقره مىفرمايد : ( ما لَهُ فِي الآْخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ ) « 3 » .
و معروف و مشهور است كه : بعضى از اشقياء و شياطين صفتان - معاذ اللَّه - سورهء مباركهء يس - بلكه تمام قرآن را به بول و غايط يا نجاست ديگر
هامش
( 1 ) نفحات الانس : 272 .
( 2 ) نفحات الانس : 183 .
( 3 ) البقرة ( 2 ) : 200 .