اين صورت آن بعض منكر اصل تحريم غنا شده ، وقريب به خروج از مذهب ودين گشته ؛ زيراكه حرمت چيزى سبب حرمت مصاحبش نمىشود ، و خواندن قرآن را به آلات لهو تا حال ظاهراً كسى نديده ونشنيده است ، و حمل اخبار بر فرد نادر خارج است از درجهء اعتبار .
وامّا اخبار وارده در اين مضمار ، پس بسيار وخارج از حدّ شمار است ، مثل : صحيحهء كنانى « 1 » ، وصحيحهء وشّاء « 2 » ، وصحيحهء شحّام « 3 » ، وصحيحهء ريّان « 4 » ، وصحيحهء مسعده « 5 » ، وصحيحهء محمد بن الحسين بن ابى الخطّاب « 6 » ، وحسنهء كنانى « 7 » ، وحسنهء محمد بن مسلم « 8 » ، ومعتبرهء
هامش
( 1 ) كافى : 6 / 431 حديث 6 .
( 2 ) كافى : 6 / 432 حديث 8 . توضيح : هرچند در سند اين روايت سهل بن زياد وحسن بن على بن زياد الوشاء واقع شدهاند ، و اين دو نفر توثيق نشدهاند ، اما بنابر مبناى عدهاى مثل : علّامه وحيد ومصنف و ديگران - كه وثاقت آنها را با قرائن اثبات نمودهاند - اطلاق صحيحه براين روايت بلامانع است مراجعه شود به « تعليقات على منهجالمقال : 103 و 176 » .
( 3 ) كافى : 6 / 433 حديث 15 .
( 4 ) قرب الاسناد : 342 حديث 1250 .
( 5 ) كافى : 6 / 432 حديث 10 .
( 6 ) قرب الاسناد : 305 / حديث 1195 ، توضيح : با توجه به راوى ومروى عنه استفاده كرديم كه : مراد از « محمد بن الحسين » در اين روايت « ابى الخطاب » مىباشد ، وظاهراً مراد مرحوم مؤلف ؛ همين روايت بود زيراكه : در ابواب مختلف « وسايل الشيعه » و « مستدرك الوسايل » و « جامع احاديث الشيعه » غير از اين روايت ؛ روايتى از « محمد بن الحسين بن ابى الخطاب » در باب غنا ديده نشده است .
( 7 ) كافى : 6 / 433 حديث 13 .
( 8 ) كافى : 6 / 433 حديث 13 .