عَظِيمٌ ) « 1 » و ( لَقَدْ رَآى مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى ) « 2 » اين غزل در مقطع ومطلع وبحر وسياق ومضمون وعدد ابيات مزدوج است با آن غزل ديگر ؛ اين هم عرض مىشود :
غزل
دل موج محيط اكبر آمد * در بحر ازل چه گوهر آمد
گاهى بحر است وگاه گوهر * در بحر گهى شناور آمد
گاهى ذات است وگاه وصفاست * گه آينه گه سكندر آمد
گه جلوه نما گهى مجلّيست * گه ظاهر وگه مظهّر آمد
گاهى مطلق گهى مقيّد * گه مشتق وگاه مصدر آمد
گاهى راهست وگاه مقصد * گه رهرو گاه رهبر آمد
گه رب قوى شاه باشد * گه عبد ضعيف چاكر آمد
دلباخته عاشقى است گاهى * گاهى معشوق دلبر آمد
گه بندهء عاشق ضعيفى است * گه شاه ضعيف پرور آمد
گه مهر مضيئى نوربخش است * گاهى چون ماه منور آمد
مظلوم گهى دادخواه است * گه خسرو دادگستر آمد
مغلوب گهى ستم رسيده * منصور گهى مظفّر آمد
گه صوفى خرقه پوش باشد * گاهى رند قلندر آمد
مجذوب گهى گاه سالك * سلمان گهى ابوذر آمد
گاهى نبى وگهى ولى است * گه احمد وگاه حيدر آمد
هامش
( 1 ) ص ( 38 ) : 67 .
( 2 ) النجم ( 53 ) : 18 .