هذا بيمينه ، ويلطم هذا بشماله ، ويكسر أنف هذا بكتفه ويده ، ويدقّ ضلع هذا بجملة جسده ، ويبصق على وجه هذا فيتبرّك بريقه ، ويعانق الغلام بروائه وبريقه .
وربما يدعي أحدهم من الإخبار بالغيب والكرامات ما لا يدّعيه نبيّ مقرَّب مع جهله بما يجب عليه من أحكام الشرع ، والأدب ، يزدحم عليه الجمع ، ويلقون إليه السمع ، وربما يخرّون له سجوداً كأنّهم اتخذوه معبوداً يقبّلون يديه ، ويتهافتون على قدميه ( لِيَحمِلوا أوزارَهُم كاملةً يومَ القيامةِ و من أوزار الّذين يُضلّونهم به غير علمٍ ألا ساء ما يزرون ) « 1 » .
يعنى : آخوند ملا محسن مرحوم نيز در كتاب « بشارة الشيعه » در مذمت صوفيه به اين مضمون گفته است : كاش ايشان قناعت مىكردند به مجرد ادّعاى تصوّف ، و به عمل نمىآوردند بدعتهاى قبيحهء رسوا را ، از بلند كردن صداها به ذكر « لا إله الّا اللَّه » ، و ظاهر ساختن وَجْد وبىحالى در آن حال ، وخوانندگى كردن به اشعار در ميان اذكار ، و از حال رفتن به سبب غنا شنيدن ، وگردانيدن چشمها وگوشها ، ونعره زدن و صداى خر كردن ، ورقصيدن و دست بر هم زدن ، وسرازير شدن و افتادن .
پس بعضى از ايشان در آن حال بىحالى ديوانه مىشوند مانند عاشقان ، و خود را مىاندازند ميان ديگران مانند ديوانگان ، و يكى را به دست چپ مىزند و يكى را به دست راست ، مىشكند دماغ يكى را به زدن شانه و دست ، وخورد مىنمايد پهلوى ديگرى را به جملهء مجموع بدن ، آب دهان مىاندازد بر كسى كه تبرّك مىجويد به آن ، ومعانقه مىكند با پسران سادهء با طراوت وجمال .
هامش
( 1 ) النحل ( 16 ) : 25 ، بشارة الشيعه : 144 .