ونيز روايت كرده به سند صحيح از حضرت امام رضا عليه السلام كه : « قائل نمىشود كسى به تصوّف مگر از خدعه يا ضلالت يا حماقت ، وإمّا كسى كه خود را صوفى نامد از جهت خوف وتقيه پس گناه ندارد » « 1 » وعلامتش آن است كه راضى شود به همين نامِ صوفى تنها ، وقائل نشود به چيزى از اعتقادات آنها .
ونيز به سند صحيح روايت كرده است از بزنطى ومحمّد بن اسماعيل ثقتين از حضرت امام رضا عليه السلام فرمود : « كسى كه مذكور شود نزد او صوفيان وانكار نكند ايشان را به زبان يا به دل ، پس نيست از ما ، و كسى كه انكار كند ايشان را پس گويا جهاد كرده است با كفّار در پيش روى حضرت رسول صلى الله عليه و آله » « 2 » .
وشيخ ابو على بن شيخ طوسى در كتاب « مجالس » ، وشيخِ زاهدِ عابد ورّام بن ابى فراس در كتاب « تنبيه الخواطر » ، وشيخ ابو على طبرسى در كتاب « مكارم الاخلاق » روايت كردهاند در جملهء حديث طولانى كه مشتمل است بر وصاياى حضرت پيغمبر به حضرت ابوذر كه آن حضرت فرمود : « اى ابوذر در آخرالزمان جماعتى خواهند آمد كه پشم پوشند در تابستان وزمستان ، و گمان مىكنند كه ايشان را به سبب اين پشم پوشيدن فضل وزيادتى بر ديگران هست ، اين گروه را لعنت مىكنند ملائكه آسمانها و زمين . . . » « 3 » .
شيخ بهاءالدين - عليه الرحمه - در « كشكول » روايت كرده است از
هامش
( 1 ) اثنا عشرية شيخ حرّ : 30 .
( 2 ) اثنا عشريه شيخ حرّ : 32 ، حديقة الشيعه : 562 .
( 3 ) امالى شيخ طوسى : 550 ، تنبيهالخواطر ونزهة النواظر : 2 / 385 ، مكارمالاخلاق : 471 .