آمدن از خانه ، وصيت خود را درباره امام بعد از خود ، انجام دادهام ؛ امام بعد از من ، على ( ع ) است . اگر اختيار تعيين امام ، به عهده من بود ، فرزندم « قاسم » را معرفى مىكردم ؛ زيرا وى شخص سزاوارى است و من هم ، او را بسيار دوست مىدارم . اما تعيين « امامت » ، برعهده خداوند متعال است و خداوند ، اين مقام را در وجود هركسى كه لايق باشد و خود صلاح بداند ، قرار مىدهد » . « 1 »
توجه امام موسى ( ع ) به قاسم كه حكايت از ايمان و دانش او مىكند ، ايجاب مىنمايد كه كارهاى معنوى و روحانى را به او ، واگذار نمايد . از اين رو ، نام او را در وصيتنامه خود آورده و به سبب ديندارى و تقوايى كه در او سراغ داشته ، او را بر ديگر فرزندان خود ، برترى مىداده است .
سليمان جعفرى مىگويد :
من مشاهده مىكردم كه امام كاظم ( ع ) ، به فرزند خود ، قاسم فرمود : « برخيز و بالاى سر برادرت كه در حال جان دادن است ، سوره صافات را بخوان تا راحت جان بسپارد » . قاسم به قرائت آن سوره پرداخت و آنگاه كه به آيه
( فَاسْتَفْتِهِمْ أَ هُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمْ مَنْ خَلَقْنا )
رسيد ، برادرش آخرين نفس را كشيد و به راحتى از دنيا دفت . « 2 »
مورخان اتفاق نظر دارند كه قاسم بن موسى ( ع ) ، در حيات پدر بزرگوارش ، وفات نموده است ؛ چنان كه و مىنويسند :
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 314 ؛ عيون اخبار الرضا ، ج 2 ، ص 70 ؛ تنقيح المقال ، ج 2 ؛ ص 26 ؛ الجامع لرواة واصحاب الامام الرضا ، ج 1 ، ص 512 ؛ بحارالانوار ، ج 50 ، ص 26 ؛ مستدركات علم رجال الحديث ، ج 6 ، ص 263 .
( 2 ) الفوائد الرجالية ، ج 3 ، ص 192 ؛ حياة الامام موسى بن جعفر ، ج 2 ؛ ص 430 ؛ تنقيح المقال ، ج 2 ، ص 26 ؛ منتهى الآمال ، ج 2 ، ص 355 ؛ بدر فروزان ، ص 37 .