نيمآورد بود ناهار يا شامى صرف مىكرد . اتّفاقاً اگر منزل خود غذايى مىخورد چون فراغت تدارك آن را نداشت به مختصر ماحضرى ولو نان خالى بيات شده بود قناعت مىكرد . در موقع مرافعه به منزل مدعى يا مدعى عليه بىمضايقه به مهمانى مىرفت و به همين سبب ملاطفت كه نسبت به دو طرف ظاهر مىساخت غالباً خشم آنها را فرو مىنشانيد و كار را به اصلاح مىگذرانيد .
با وجود آن كه مهّام قضاياى اختلافى اصفهان و اطراف به اقدامات او فيصله يافت و هم از بابت وجوهات و موقوفات مبلغ گزافى در سال به توسط او صرف مىشد ، هنگام وفات غير از چند جلد كتاب از او تركه نماند .
تدريس فقه و اصول او همه وقت با اهميّت و پرجمعيّت بود ، ضمناً ملتزم بود كه رساله « نجاة العباد » را محض انتفاع عامّه همه روزه تدريس نمايد و اين كار در نظرها اهميّتى داشت ، چنانچه جمعيتى هم از اين راه استفاده مىكردند .
خوش صحبتى و اخلاق نيك او در معاشرت با همه طبقات خصوص عوام كه هميشه مجلس خود را به اشعار و حكايات مضحك به طرب مىآورد بيش از هر چيزى جلب قلوب مىساخت . وفات او كه در سال هزار و سيصد و سى و نه واقع شد و مكشوف گرديد كه با مقدمات سابقه متروكات نگذارده بيشتر از ايّام حيات ، اهالى اصفهان را به او ارادتمند ساخت . « 1 »
عبرت نائينى مىنويسد : آخوند گزى از مبرّزين علماى اصفهان بود و با آن كه فقيه و اصولى بود با عرفا و صوفيه آميزش داشت ، شعرا را نيك محترم مىشمرد و در مدرسه نيمآورد حجره داشت ، اغلب اوقات روز را در مدرسه بود . « 2 »
مرحوم سيد محمد على مباركه اى در « دانشوران و رجال اصفهان » مى نويسد :
هامش
( 1 ) . رجال و مشاهير اصفهان ص 181 - 180 .
( 2 ) . مدينة الادب ج 3 ص 245 .