تخطي إلى المحتوى الرئيسي

پنج سفرنامه يا سفر به اقليم عشق ( فارسى ) — صفحة 430

مساهمون:

ص٤٣٠
رباعى
يا على اى ناصر خيرالبشر * يا على اى باب شبير و شبر از تو درست آمده كار عباد * كن زوفا برمن مسكين نظر
رباعى
يا على اى مسلك و منهاج من * يا على اى گوهر وهاج من غير طريق تو ندانم رهى * يا على اى كوى تو معراج من
رباعى
هر سه مويم كه برآيد به تن * از تو مدد جويد و گويد سخن هست اميدم كه به وقت ممات * جز به على باز نگردد دهن

[ مزار مقدس برخى از علما در ايوان نجف ]

در ايوان طلاى حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) حجره كوچكى سمت راست واقع [ است ] مزار مقدس ، حسن ابن يوسف مطهر حلى « 1 » است . و اين شعر بالاى آن نوشته .
زايوان درگهت را بر در خلد برين * مى دهند آواز طِبتُم فَادخُلوها خالِدين « 2 »
طرف دست چپ مزار مقدس اردبيلى « 3 » رحمه الله [ عليه است ] فوق آن نوشته [ شده است ] .
هامش
( 1 ) . ابومنصور جمال‌الدين ، حسن بن يوسف بن مطهّر حلّى ( 648 - 726 قمرى ) معروف به علامه حلّى ، از علماى شيعه قرن هشتم هجرى است . مناظرات و آثار او موجب گرايش سلطان محمد خدا بنده به تشيع و رواج مذهب شيعه در ايران گرديد . علامه حلى داراى تاليفات بسيارى در علوم فقه ، اصول ، عقايد ، فلسفه ، منطق ، دعا است از جمله تبصرة المتعلمين فى احكام الدين ، كشف المراد ، نهج الحق و كشف الصدق ، باب حادى عشر ، خلاصة الاقوال فى معرفة الرجال الجوهرالنضيد . او نخستين كسى بود كه به علت فضل و دانش بسيارش با لقب آيت الله خوانده شد . دائره المعارف بزرگ اسلامى ، مدخل آيت الله و و يكى شيعه ، دانشنامه مجازى مكتب اهل بيت . ( 2 ) . نقل است كه شاعر شعر منقوش روى اين دو كتيبه ، مرحوم « حاج عباس افجه‌اى » فرزند « سيف‌الاشراف » است . ( 3 ) . احمد بن محمد اردبيلى ، ( درگذشته 993 ق ) معروف به مقدس اردبيلى و محقق اردبيلى از فقهاى اماميه در قرن دهم هجرى . در علوم عقلى و نقلى تبحر داشت . حوزه علميه نجف در زمان رياست او روتقى دوباره يافت . از مهم‌ترين آثار او مىتوان به زبدة البيان فى آيات الاحكام اشاره كرد . وى در اواخر عمر ، تنها به تدريس نقليات اكتفا كرده بود . مقدس ، از دربار صفويه براى گسترش تشيع و حل مشكلات شيعيان استفاده مىكرد با اين حال زهد و تقوايش زبانزد بوده است . همان .