توصيف برآمده است .
4 - 1 - 11 حضرت مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف )
سيد حيدر و شهريار هر دو در اشعار خويش به مهدويت پرداختهاند و در اشعار خويش به مسئله غيبت و انتظار را آوردهاند . سيد حيدر در بسيارى از قصايد خويش به دعوت حضرت به قيام عليه ظلم و طغيان موجود در جوامع اسلامى مىپردازد . دعوتى كه از اعماق وجود وى صادر مىشود و او را به خروج عليه ظالم و يارى مستضعفين و تشكيل دولت حق فرا مىخواند .
با تفحص در شعر سيد حيدر ، بويژه اشعارى كه درباره اهل بيت پيامبر ( ص ) سروده ، مىبينيم كه مهدويت از بارزترين ويژگىهاى قصايد اوست . شعر او مخصوصاً اشعار حسينىاش ، ارتباط محكم او را با ايدئولوژى شيعى - مهدوى اثبات مىكند . ( سليمان ، 57 : 1981 )
شهريار نيز در مدح و ستايش امام زمان ( ع ) و انتظار فرج ايشان ، اشعار زيادى به زبان تركى و فارسى سروده است اما وى همانند سيد حيدر به بررسى مضامين اخلاقى و اجتماعى و خصوصيات فردى حضرت نپرداخته و تنها به بررسى بُعد اجتماعى مسئله غيبت و ظهور و مسائلى چون فتنه در دوره آخر الزمان پرداخته و به عدم آمادگى امت و شرايط ظهور پرداخته است . اما سيد حيدر به بررسى اين فتنهها و شرايط لازم براى ظهور حضرت نپرداخته بلكه با اشعار خويش و با به تصوير كشيدن مظلومين خاندان اهل بيت و بويژه امام حسين ( ع ) و جنايتهايى كه در حق ايشان شد ، حضرت را به قيام عليه ظالمان و مستبدانى كه دامنه ظلمشان تا به امروز گسترده شده است ، فرا مىخواند .
سيد حيدر حضرت مهدى ( عج ) را در پنج قصيده مدح كرده كه شامل 164 بيت مىباشد . همانطوركه قبلا هم ذكر شد ، يكى از ويژگىهاى شعر مدحى ، توجه به ريشه و اصل و نسب ممدوح است ، به اعتقاد نگارنده ، سيد حيدر در اين قصايد مدحى بسيار دقيق و نيكو عمل كرده و توانسته ايدئولوژى و تفكر شيعى خود را به خوبى پياده كند ؛ زمانىكه اشعار وى را مىخوانيم ، صدق عاطفه و درد و رنجى را كه شاعر كشيده مىتوان حس كرد . او در شعر خود