گئده ك صدام كافرله جهاده * ييخاق بو بى مروت ائو ييخانى
( همان : 186 )
« ماه محرم است و عزادارى بانو زينب / كربلاى حسينى ما را ندا مىدهد / دشمن راه آنجا را بسته است / ديگر از زائرانش سر و صدايى بلند نمىشود / شاه نجف را ندا ده تا به فرياد ما برسد / راه كربلا با جهاد و پيكار باز مىشود / وقت تلاش و جوانمردى فرا رسيده است / بياييد آذربايجان را سرافراز نماييم / و به پيكار صدام ملحد برويم / و خانه اين ويرانگر را نابود كنيم » .
از دلايل اين افتراق مىتواند اين باشد ، كه با اينكه جامعه هر دو شاعر از وجود بيگانهگان و اشغالگران رنج مىبرد اما مردم ايران با داشتن رهبران و روحانيون مبارزه از بيدارى و آگاهى بيشترى برخوردار بودند و در مقابل ظلم برنتافتند و با تبعيت از رهبر و حاكم اسلامى زمان خويش ، به مبارزه با دشمن برخاستند و اينچنين شعرا با الهام از اين مبارزه و جان فشانى ، مبارزات آنان را در راه وطن و حق ، همچون مبارزه حسينبن على ( ع ) عليه ظلم مىدانستند و براى بر انگيختن عواطف عمومى از شخصيتهاى عاشورايى در سرودههاى خويش بهره مىبردند . اما در دورهاى كه سيد حيدر مىزيست ، عراق زير يوغ حاكمان عثمانى بود و سلطهى آنان به اندازهاى بود كه تاريكى و خفقان جامعه را فرا گرفته و مبارزان و روحانيون اجازه آگاهى بخشيدن در چنين محيطى را نداشتند .
4 - 1 - 5 حضرت عباس ( ع )
مهمترين عناصر تشكيل دهندهى شخصيت حضرت ابالفضل ( ع ) در شعر عاشورايى فارسى و عربى ، شجاعت و دلاورى ، مناعت طبع و وفا و پرچمدارى است . البته توصيف ظاهرى ايشان نيز مد نظر شعراى اهل بيتى است . سيد حيدر با توجه به اينكه اشعارش بيشتر جنبه حماسى و فخرى دارد ، بيشتر از جنبه اجتماعى به مدح و ستايش و توصيف حماسى شخصيت عباس ( ع ) پرداخته و از دليرى و جنگاورى ايشان در ميدان نبرد و عدم پذيرش ظلم و ستم و مناعت طبع وى سخن رانده است . اما شهريار در كنار توصيف برخى صفات ايشان