سر و برى كه رسول خداش مىبوسيد * به زير سُم ستوران خداى من چون شد
( خشكنابى ، 109 : 1379 )
و در جايى ديگر در غزل « كاروان كربلا » مىگويد :
رخت و ديباج حرم چون گل به تاراجش برند * تا به جايى كه كفن از بوريا دارد حسين
( همان : 107 )
4 - 1 - 4 - 1 - 10 وصف احوال درونى شاعر
بيان احساسات و عواطف درونى درباره حادثه طف ، يكى ديگر از مضامين مشترك بين دو شاعر است . آتش درون سيد حيدر از كشته شدن اباعبدالله بسيار سوزناكتر از آن است كه بتوان توصيفش كرد . هرچه پيوند و ارتباط روحى و عاطفى بين انسانها عميقتر و مستحكمتر باشد ؛ شدت تحسر و اندوه ، بيشتر و حكايت غم مصيبت ديده جانكاهتر خواهد بود . اندوه و تحسّر در مراثى سيد حيدر ، از ارتباط و پيوند قلبى او نشأت گرفته ، و از ارادت او به جدّش حكايت دارد . در جاى جاى ديوان سيد حيدر ، مىتوان محبت و عشق اهل بيت ( ع ) و سيدالشهداى اين خاندان را ديد .
در ابيات زير سيد حيدر به رثاى امام حسين پرداخته و احساسات درونى خود را از اين مصيبت وارده بر امّت پيغمبر ابراز مىكند و به تصوير روايى عاطفى اين مصيبت مىپردازد . شاعر در اين ابيات مىگويد كه در برابر مصائب و سختىهاى روزگار صبور است امّا مصيبت حسين بن على و شهادت جانسوز او صبر و تحمل را از وى گرفته و قلب او را دريده است . و در ادامه اندوه و تحسّر شديد خود را از اين حادثه ابراز مىدارد و آرزو مىكند كه اى كاش راه بازگشت و جبرانى براى اين ضايعه بود .
يعلمُ اللهُ أنَّ قَلبى صَفاتٌ * سئمت طولَ قرعِه الحادثاتُ
مَضَغتهُ لُهَى الخُطوبِ وَ كلَّت * و علَى المَضغِ لا تَلينُ الحُصاةُ
فُطِّرت مُهجَتى من الصبرِ لكِن * لحُسينٍ فطّرتها الزَفَرات