شهريار نيز در قطعه « تضمين » با رويكردى عاطفى و حزنآلود ، صحنهى خونين كربلا را با زنان و كودكان و اشك و ناله آنان در خيمهگاه و بيابان را ترسيم مىكند . مخاطب با خواندن اين ابيات ، مظلوميت اهل بيت را به تماشا مىنشيند ؛ گلوى تير خوردهى طفل شيرخواره ، لهله زدن زنان و كودكان ، پايمال شدن تنهاى برهنه سر بر ريگستان كربلا و اسارت زنان و كودكان . شهريار در اين قطعه ، تراژدى غم انگيز حسين را عالمگير مىداند و مىگويد كه آسمانها و زمين به همراه حضرت زهرا و پيامبر عليهماالسلام بر حسين مىگريند و نه تنها مسلمان ، بلكه كافر نيز در عزاى حسين گريان است :
« حسينه يئرلر آغلار گؤيلر آغلار * بتول و مرتضى ، پيغمبر آغلار »
حسينون نوحهسين دلريش يازاندا * مسلمان سهلدير كه كافر آغلار
( شهريار ، 195 : 1386 )
4 - 1 - 4 - 1 - 8 آتش زدن خيمهها
از جنايتهاى سپاه عمر سعد ، آتش زدن خيمه هاى امام حسين ( ع ) و اهل بيت او در روز عاشورا بود . پس از آنكه امام به شهادت رسيد ، كوفيان به غارت خيمهها پرداختند ، زنها را از خيمه ها بيرون آوردند ، سپس خيمه ها را به آتش كشيدند . اهل حرم ، گريان و پابرهنه در دشت پراكنده شدند و به اسارت در آمدند . ( مجلسى ، 1403 ، ج 58 : 45 )
هتك حرمت اهل بيت پيامبر ( ص ) و آتش زدن خيمهها و اسارت زنان و كودكان ، از مضامينى است كه هر دو شاعر با سوز و گداز بدان پرداختند و اينچنين نفرت و انزجار مخاطب را عليه دشمنان اهل بيت ( ع ) برانگيخته و روحيهى آنان را آماده قيام و شورش عليه ظالمان و ستمگران زمان خويش مىكنند :
سيد حيدر در ابيات زير به ظلم و ستم سپاهيان در حق خاندان رسول الله و هتك حرمت آنان در روز عاشورا اشاره دارد ؛ انسانهاى پستى كه بانوان خاندان پيامبر را هتك حرمت كرده و همچون كنيزكانى آنها را به اسارت گرفتند ؛ لشكر كفرى كه از روى عناد و لجبازى به اسارت اهل بيت و كشتن مردان و كودكان آن روى آوردند و زشتترين رفتارها را