با حبيبان مهرجو و با رقيبان تندخو * مهرورزان مهربان و قهرجويان قهرمان
( شهريار ، 1381 ، ج 52 : 1 )
اين بيت تاثير پذيرفته از اين آيه قرآنى
« مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ
« 1 »
»
3 - 1 - 2 رثاى پيامبر اكرم ( ص )
شهريار در جايى از ديوانش ، مرثيه زيبايى درمرگ رسول اكرم ( ص ) از زبان على ( ع ) دارد كه در نهايت زيبايى ، خبر مرگ پيامبر ( ص ) را از زبان على ( ع ) به تصوير كشيده و بى تابى حضرت زهرا را در مرگ پدرش و ظلم و جفاى امت را در حق خاندان پيغمبر ( ص ) بعد از وفات ايشان ترسيم كرده است . مضامين مرثيهى وى همخوانى كاملى با برخى از عناصر « مكتب رمانتيسم » دارد ، مانند پناه بردن به دامن طبيعت و جان بخشى و تشخيص به عناصر آن ، تا از زبان طبيعت شرح حال دل خود را بيان كند :
خبر واى به سر وقت من آمد شب دوش * خوابم از سر بپرانيد چو پيچيد به گوش
نكند كاين خبر واى پيمبر باشد * گفتم از كيستى اى صاعقهء خرمن هوش
ديدى آمد به سرم آنچه كه مىترسيدم * خبر ختم رسل بود و صلا بود و سروش
زين زمين لرزه جهان غرق غبار ماتم * يك جهان ماتمى از ماه به ماهى مدهوش
كه دهد تسليت خاطر زهرا يا رب * شيعه گو دم مزن و رخت عزا بر تن پوش
اى صبا قصه به گوش دل زوّار رسان * گو نواى جرس انگيز و صلاى چاووش
( خشكنابى ، 85 : 1379 )
همدلى و يگانگى انسان با طبيعت از اصول بنيادين هنر رمانتيك است خصوصا در مواقعى كه محيط طبيعى ، شباهت تام و تمامى با حالات و وضعيت روح و ذهن فرد پيدا مى
هامش
( 1 ) سوره فتح ، آيه 29