پدرش بود » . ( همان : 307 )
سيد حيدر در سه قصيده به مدح كاظمين ( ع ) پرداخته و برآورده شدن درخواست و حاجات خود را متوسل شدن به دو درِ قدرتمند خداوند دانسته و امام جواد ( ع ) را درِ مراد به خداوند توصيف كرده است كه در قصيده اولى و دومى در سه بيت و در قصيده سومى ، 104 بيت مىباشد كه در آنها به عظمت صحن شريف و مدح دو امام پرداخته و به برخى از صفات و فضايل دو امام بزرگوار پرداخته است كه در اينجا به بررسى آنها مىپردازيم .
سيد حيدر پس از توصيف مكانى كه در فصل چهارم بدان مىپردازيم ، به ذكر برخى از فضايل و صفات بارز اين دو امام بزرگوار پرداخته است ؛ صفاتى كه موجب تمايز اين دو أئمه بزرگوار گشته است :
2 - 4 - 1 پناه درماندگان
جامعه آن زمان عراق و بويژه حلّه ، از اوضاعى نابسامان و ناامن رنج مىبرد و مردم آن سرزمين به دنبال مكانى امن از جور و ستم تركان عثمانى حاكم در سرزمينشان بودند . شاعرى كه داراى حسى لطيف و شكننده و دركى قوىتراست بالطبع آزردهتر از مردم عامه به دنبال سرپناه و مأمنى براى روح آزرده خويش است و چه كسانى مورد اطمينانتر از اهل بيت عليهمالسلام كه در همه حال از احوال شيعيان خويش آگاهند و براى بهبود امورشان دعا كرده و بارگاهشان حرم امن براى آنهاست و محل اجابت دعاهاىشان است . در اينجا اين حس را مىتوان از ابيات سيد حيدر دريافت ، كه از دو درِ قدرتمند خداوندى طلب حاجت كرده و با ورود به اين سرزمين ، خداوندى آمرزنده با دو اوليايى از نسل آل طاها يافته كه نجات بخش وى از آتش ظلم دنيا و آخرت است :
منّىَ القصدُ و تحقيقُ الرجاء * مِن سَليلَى آل طاها الأصفياء
لاأرى يجبهُ بالردِّ امرؤٌ * قارعاً للهِ باباً للدُعاء
فَرجائى كيفَ يغدو خائباً * عندَ بابينِ لِجبّار السَّماء
( حلّى ، 1404 : 31 )