قرائت به وجه مفرد را به علت مصدر بودن برتر مىدانند ؛ زيرا مصدر هر چند لفظ مفردى است براى جمع و مفرد استعمال مىشود ( مبرد ، بى تا ، ج 2 ، ص 173 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء واژه « بِشَهَادَاتِهِمْ » را به دو وجه « بِشَهَادَاتِهِمْ » و « بِشَهَادَتِهِمْ » قرائت كرده اند . قرائت مشهور هماهنگ با سياق كلمات است .
25 .
( الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ إِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقى )
( نجم : 32 )
« آنان كه از گناهان بزرگ و زشتكاريها - جز لغزشهاى كوچك - خوددارى مىورزند ، پروردگارت [ نسبت به آنها ] فراخآمرزش است . وى از آن دم كه شما را از زمين پديد آورد و از همانگاه كه در شكمهاى مادرانتان [ در زهدان ] نهفته بوديد به [ حال ] شما داناتر است ، پس خودتان را پاك مشماريد . او به [ حال ] كسى كه پرهيزگارى نموده داناتر است » .
واژه « كَبَائِرَ » به دو وجه « كَبَائِرَ » و « كبير » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « كَبَائِرَ » به وجه جمع است ( نيشابورى ، 1390 ق ، ج 27 ، ص 24 ) . طرفداران قرائت مشهور به واژه « الْفَوَاحِشَ » استناد مىكنند كه جمع است و قرائت « كَبَائِرَ » هماهنگ با كلمه بعد خواهد بود ؛ بنابراين سياق كلمات مؤيد قرائت به وجه جمع است ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 686 ) .
ب . حمزه و كسايى « كبير » به وجه مفرد خوانده اند ( اهوازى ، 2002 م ، ص 342 ) . حمزه و كسايى به سخن ابن عباس استناد مىكنند كه مىگويد : مراد از « كبير الإثم » شرك است . همچنين قرائت مفرد دلالت بر جمع نيز دارد ( ابن ابى مريم ، 1414 ق ، ج 3 ، ص 1220 ) .
ابوعلى فارسى در نيكويى قرائت « كبير » به وجه مفرد مىگويد : « فعيل » به معناى كثير نيز مىآيد چنان كه فعول نيز به معناى كثير است ، علاوه بر آن كه « كبير » به واژه مفرد « الإثم » اضافه شده است ( ابوعلى فارسى ، 1404 ق ، ج 6 ، ص 235 - 236 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء واژه « كَبَائِرَ » را به دو وجه « كَبَائِرَ » و « كبير » قرائت كرده اند . منابع احتجاج قراءات هر دو وجه قرائى را هماهنگ با سياق كلمات مىدانند .