3 . ضمير در « أَكْمَامِهَا » به وجه مفرد آمده است و ضمير « ها » با قرائت « ثَمَرَةٍ » به وجه مفرد تناسب بيشترى دارد ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 638 ) .
4 . حرف جر « مِن » در « مِن ثَمَرَةٍ » دلالت بر كثرت دارد ؛ بنابراين نيازى به جمع « ثمرة » نيست تا دلالت بر كثرت نمايد ( ابوعلى فارسى ، 1404 ق ، ج 6 ، ص 119 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء واژه « ثَمَرَاتٍ » را به دو وجه « ثَمَرَاتٍ » و « ثَمَرَةٍ » قرائت كرده اند . با توجه به مستندات قرائت به وجه مفرد ، سياق كلمات مؤيد قرائت « ثَمَرَةٍ » است .
21 .
( وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ )
( شورى : 37 )
« و كسانى كه از گناهان بزرگ و زشتكاريها خود را به دور مىدارند و چون به خشم درمىآيند درمىگذرند » .
واژه « كَبَائِرَ » به دو وجه « كَبَائِرَ » و « كَبير » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « كَبَائِرَ » به وجه جمع است ( ابن مجاهد ، 1988 م ، ص 581 ) . طرفداران قرائت مشهور به واژه « الْفَوَاحِشَ » استناد مىكنند كه جمع است و قرائت « كَبَائِرَ » هماهنگ با كلمه بعد خواهد بود ؛ بنابراين سياق كلمات مؤيد قرائت به وجه جمع است ( ابن خالويه ، 1421 ق ، ص 319 ؛ مكى بن ابى طالب ، 1404 ق ، ج 2 ، ص 253 ) .
ب . حمزه و كسايى « كبير » به وجه مفرد خوانده اند ( ابن جزرى ، بى تا ، ج 2 ، ص 367 ) . حمزه و كسايى به سخن ابن عباس استناد مىكنند كه مىگويد : مراد از « كبير الإثم » شرك است . همچنين قرائت مفرد دلالت بر جمع نيز دارد ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 643 ) . برخى در توجيه قرائت حمزه و كسايى مىگويند : اين واژه به « الإثم » اضافه شده است و « الإثم » اسم جنسى است كه از آن اراده كثرت مىشود و به علت اضافه « كبير » به « الإثم » نيازى به جمع واژه « كبير » نيست ( ابن ابى مريم ، 1414 ق ، ج 3 ، ص 1143 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء واژه « كَبَائِرَ » را به دو وجه « كَبَائِرَ » و « كَبير » قرائت كرده اند . قرائت مشهور هماهنگ با سياق كلمات خواهد بود .