در قرائت « يَعْمَلُون » با ياء جمله
« وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ »
هماهنگ با سياق جمله قبل
« وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُرَدُّونَ إِلى أَشَدِّ الْعَذابِ »
است . پس سياق جملات مؤيد اين وجه از قرائت است . در قرائت « تَعْمَلُون » با تاء سياق جمله
« وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ »
با سياق جملات
« أَنْتُمْ هؤُلاءِ تَقْتُلُونَ أَنْفُسَكُمْ » ،
« وَ تُخْرِجُونَ فَرِيقاً مِنْكُمْ مِنْ دِيارِهِمْ تَظاهَرُونَ عَلَيْهِمْ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ » ،
« وَ إِنْ يَأْتُوكُمْ أُسارى تُفادُوهُمْ » ،
« أَ فَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتابِ »
هماهنگ است . بنا بر اين قرائت ، از نُه جمله اى كه در اين آيه قرار گرفته است ، هشت جمله به صيغه خطاب است . اما در تحليل جمله
« وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُرَدُّونَ إِلى أَشَدِّ الْعَذابِ »
بايد گفت : اين جمله عطف به جمله
« فَما جَزاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذلِكَ مِنْكُمْ إِلَّا خِزْيٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا »
است و معناى اين دو جمله به هم پيوسته است . خداوند متعال پس از برشمردن اعمالى كه اين افراد مرتكب شده اند ، در دو جمله عذاب آنها را بيان مىكند كه جمله اول
« فَما جَزاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذلِكَ مِنْكُمْ إِلَّا خِزْيٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا »
مربوط به عذابشان در دنياست . در جمله اول خداوند متعال مىفرمايد : جزاى كسى از شما كه اين عمل را انجام دهد ، خوارى در حيات دنياست . و در جمله دوم
« وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُرَدُّونَ إِلى أَشَدِّ الْعَذابِ »
عذاب اخروى آنان را بيان مىكند و مىفرمايد : هر كسى از شما كه اين اعمال را انجام دهد در قيامت به شدت عذاب مىشود و عبارت
« فَما جَزاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذلِكَ مِنْكُمْ إِلَّا »
از جمله دوم به قرينه جمله اول حذف شده است ، پس اين جمله نيز با تقدير اين عبارت به صيغه خطاب خواهد بود .
از طرفى ديگر مىتوان گفت : اين آيه شريفه از ده جمله تشكيل شده است ، هفت جمله اول همگى در بيان اعمالى است كه اين گروه مرتكب شده اند ، جملات هشتم و نهم مربوط به عذاب كسانى است كه مرتكب اين گونه اعمال شده اند و خداوند با لفظ غيبت به آنان وعده عذاب دنيوى و اخروى مىدهد و جمله دهم ، جمله
« وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ »
است ؛ واژه « تَعْمَلُون » در اين آيه شريفه با هفت جمله اول كه سخن از انجام اعمال زشت اين گروه است ، تناسب بيشترى دارد ؛ بنابراين حمل اين جمله به جملات ابتداى آيه مناسب تر از عطف اين جمله به جمله ماقبل است كه از عذاب مرتكب شوندگان به اعمال ذكر شده ، سخن مىگويد .