مقايسه تطبيقى سيستم آبيارى بين النهرين و جنوب غرب ايران در هزاره چهارم پيش از ميلاد روش انتقال آب رودخانه به زمينهاى كشاورزى
سوده خلعتبرى « 1 »
چكيده
در هزاره چهارم پيش از ميلاد تحولات عمدهاى در حوزههاى فرهنگى ايران در جهت استفاده منابع آبى محلى رشد مىنمايد . در اين زمان بين النهرين و به ويژه ايران در زمان آغاز شهر نشينى كنترل و نظارت منابع آبى را در جهت شكوفايى بيشتر استفاده نمودند .
بهرهورى فشرده از منابع زمينى و زيرزمينى در جنوب بين النهرين و ايران به ويژه در جنوب غرب ( شوش و چغاميش ) ، جنوب ايران ( مليان ) و مركز فلات ايران ( سيلك ، سفالين ، قلىدرويش ) در استفاده از كانالكشى به منظور كنترل و نظارت منابع آبى و در پى آن تقسيم كار تخصصى كه بيانگر سلسله مراتب اجتماعى است در بخشهاى مختلف كشاورزى و دامدارى رواج يافت . در اين مقاله ضمن بررسى شيوهها و سيستمهاى انتقال آب رودخانهها به زمينهاى كشاورزى به ويژه در در بين النهرين و جنوب غرب ايران ، به بررسى مقايسهاى اين دو در هزاره چهارم پ . م پرداخته خواهد شد . در اين پژوهش پيشرفت سيستم كانال و خاكريز ، شاخه كردن كانالها توسط كندن زمين و الگوى آنها در استفاده از اين كانالها براى آبيارى زمين و سيستم ضربدرى اين كانالها مورد بررسى قرار مىگيرد .
كليد واژه : سيستم آبيارى ، بين النهرين ، جنوب غرب ايران ، رودخانه ، زمين كشاورزى .
هامش
( 1 ) . دانشجوى كارشناسى ارشد باستان شناسى ، دانشگاه آزاد واحد تهران مركزى .