بن مايههاى مشترك ادبيات پايدارى در ايران و عراق پس از اشغال
نصرالله شاملى « 1 »
سميه نصرتى « 2 »
چكيده
ايران و عراق در نيم قرن اخير كانون حوادث و اتفاقاتى بوده است كه باعث شكوفايى و پويايى ادبيات پايدارى در اين سرزمينها شده كه در اين حوزه جنگ تحميلى عراق عليه ايران و اشغال عراق در مارس 2003 توسط آمريكا و هم پيمانانش ، زمينه آفرينش زيباترين آثار ادبى با رويكرد مقاومت و پايدارى در اين سرزمينها شده است .
دين مشترك ، مرزهاى سياسى و فرهنگى مشترك ، تاريخ همسو و متاثر از هم اين دو سرزمين و فراز و فرودهايى كه در طول تاريخ كهن اين دو ملت بر آنان گذشته است زمينههاى مشتركى را در ادبيات پايدارى اين دو ملت به وجود آورده است .
از جمله اين زمينههاى مشترك عبارتند از تجلى مولفههاى دينى در ادبيات پايدارى اين دو ملت ، اسطور هاى دينى و تاريخى مشترك ، ميراث ادبى مشترك ، و تاثير از اوضاع منطقهاى مشترك كه به شكل بارزى در شعر پايدارى هر دو سرزمين تجلى داشته است .
اين مقاله بر آن است تا با تبيين هر كدام از اين مولفهها به واكاوى رويكرد ادبى مهمترين شاعران عرصه ادبيات پايدارى دو سرزمين و بيان شباهتها و تفاوتهاى آن پرداخته و زمينههاى اين قرابت فرهنگى و ادبى را باز شناسد .
كليد واژه : ادبيات پايدارى ، جنگ تحميلى ، اشغال ، جنگ تحميلى ، اشغال عراق .
هامش
( 1 ) . عضو هيأت علمى دانشگاه اصفهان /nasr ollahsham eli @ yahoo . com( 2 ) . كارشناس ارشد مترجمى عربى دانشگاه اصفهان /nosrati 12 @ yahoo . com