بررسى تاثير نمادها در ميزان هويت بخشى به اماكن مذهبى و فضاهاى معمارى ايران و عراق
مهندس نسيم ابوالحسنى « 1 »
چكيده
معمارى اسلامى و اماكن متبركه پيوندى استوار و ناگسستنى با الگوهاى رفتارى وارزشهاى جامعه دارند . هنر معمارى به كار رفته در عتبات عاليات و اماكن مذهبى ايران ، هنر مقدسى است كه اشاره به صورتهاي مثالى از عالم بالا دارد و هر طرح و نقش علاوه بر مضمون زيبايى ظاهرى ، داراى معانى درونى است كه چشم جستجوگر بيننده از پس ظواهر زيبا به دنبال يافتن آن رمز درونى است و معناى كه به عالم باطن باز مىگردد . بنابراين نمادها عناصر كالبدى هستند كه در بستر تاريخ در اذهان و ريشه در تاريخ و هويت فرهنگى واجتماعى آن سرزمين دارند و از عوامل مهم پايدارى در اماكن عمومى هستند و در فضاهاى هاى مذهبى ومتبركه منشاء آسمانى داشته و به ذات الهى پيوند مىخورند .
كشف رمزهاى جسم وكالبد و تحليل رفتارها وآداب رسوم وكاوش در نحوه زندگى تاريخ - انديشههاى جارى و در حال تغيير و عقايد و شيوه زيست از ضروريات مهم در پيشبرد اهداف والاى رسيدن به كمال در قالب اماكن مذهبى و اسلامى بوده و بايد از تعهدات اساسى ومهم طراح معمار در حين طراحى و برنامه ريزى باشد .
اين پژوهش به منظور دستيابى به راهكارهاى موثر در طراحى و سامان دهى فضاهاى مذهبى و متبركه تدوين گرديده است .
كليد واژه : اماكن متبركه ، هويت ، نماد ، عالم باطن ، معمارى اسلامى .
هامش
( 1 ) . دانشگاه فنى حرفهاى الزهراء تبريز .