ناماش و زايش مفهوم ابرانسان در آستانه شكل گيرى نخستين پادشاهىهاى ايران و عراق
وحيد عسكرپور « 1 »
چكيده
ناماش به مثابه اصطلاحى براى اشاره به شخصيتى اعتقادى مورد استفاده قرار گرفته كه در بافت مربوط به دوره باستان شناختى عبيد و همزمان با آغاز رشد و شكوفايى نخستين پيچيدگىهاى اجتماعى جهان باستان روى رسانههايى مادى نظير مهرها نمايان شد . ناماش شخصيتى با قدرتى ماورايى است كه با نيروى خويش بر آن مىشود تا طبيعت و عناصر رامناشدنى و غير اهلى آن را تحت سلطه خويش درآورد . ورود اين شخصيت در بافت باستان شناختى مذكور به عنوان نشانهاى براى دگرگونى بنيادين در تعريف ، تصور ، نقش و جايگاه انسان در جهان و در نسبت با جهان در نظر مىآيد و شالودهاى مفهومى و فلسفى كه شرايط لازم را براى زايش زيستبومى نوين براى زندگى وى فراهم مىكند . مفهوم ناماش در قالب بيانهاى بصرى رمزگانى شرايط را براى جدايى از ساحت اساطيرى و ورود به ساحتى نظرى فراهم مىسازد كه در آن انسان قادر باشد خود و ميزان اثرگذارى خويش را در جهان بسط داده و سازنده زمينسيمايى باشد كه در اين مقاله مأواگزينى ميان قوه و قوى خوانده مىشود . ناماش در هزاره پنجم پيشاز ميلاد در عرصه جغرافيايى گستردهاى نمايان مىشود كه جنوب غرب ايران و نواحى مختلفى از ميان رودان را شامل مىشد . در اين مقاله از منظرى شناختى و با تكيه بر مفروضات بومشناختى بحث خواهد شد كه اگر نبود دگرگونىهاى بنيادين در تعريف و درك انسان از خويشتن و نسبتى كه با جهان خويش برقرار مىسازد ، پيچيدگىهاى انسانى و اجتماعى هزارههاى چهارم و سوم پيش از ميلاد در منطقه جغرافيايى مذكور هرگز بدان شكل كه تجربه شد در نمىآمد .
كليد واژه : ناماش ، مأواگزينى ميان قوه ، مأواگزينى قوى ، عبيد ، شوش ، ميان رودان .
هامش
( 1 ) . استاديار و عضو هيئت علمى دانشگاه هنر اسلامى تبريز /v . askarpour @ tabriziau . ac . ir