جايگاه بين النهرين در مطالعات باستان شناسى دوران تاريخى
عباس باورسائى « 1 »
چكيده
عراق از نخستين مناطقى بود كه مورد علاقه عتيقه جويان غربى قرار گرفت و اشياء برجستهاى از اين كشور زينت بخش موزههاى كشور هاى غربى گرديد . بعد از شروع به كار باستان شناسانى كه با اهداف علمى پا به عراق گذاشتند ، مطالعات مفيدى صورت پذيرفت كه نتايج اين مطالعات در جامعه باستان شناسى جهان انتشار پيدا كرد . مطالعات باستان شناسى اين كشور در رابطه تنگاتنگى با باستان شناسى كشور ايران قرار دارد ، از اين رو باستان شناسى عراق جايگاه ويژهاى در باستان شناسى ايران داراست . اين جايگاه از زمانى كه عراق باستان قسمتى از خاك امپراطورى هاى ايرانى مىشود ، اهميت بالاترى پيدا مىكند . مطالعات باستان شناسى نشان مىدهد كه آثار و شواهدى از دوران تاريخى ايران بويژه دوره ساسانى در گوشه و كنار كشور عراق به شكل تپهها ، محوطهها ، بقاياى معمارى و غيره باقى مانده است ، كه عدم شناخت و آگاهى مناسب از اين آثار يكى از نقيصههاى باستان شناسى دوران ساسانى ايران به حساب مىآيد . اين موضوع سبب آن شد تا نگارنده به پژوهشى در زمينه جايگاه باستان شناسى كشور عراق در مطالعات باستان شناسى دوره ساسانى اقدام نمايد . در اين مقاله علاوه بر پيشينه برهمكنشهاى فرهنگى ميان عراق و ايران و همچنين تاريخچه مطالعات باستان شناسى دوران ساسانى عراق و غيره ، راهكارهاى مناسبى جهت بالا بردن سطح آگاهى باستان شناسان ايرانى از آثار ساسانى موجود در خاك عراق ارائه خواهد شد .
كليد واژه : بين النهرين ، باستان شناسى ، تاثيرات فرهنگى ، دوره ساسانى .
هامش
( 1 ) . دانشجوى كارشناسى ارشد ، گروه باستان شناسى ، دانشگاه آزاد اسلامى ابهر /Abbas . bavarsaei @ yahoo . com