عالم وارسته مرحوم سيد على اكبر واعظ در باره استاد خود مى نويسد :
آية الله صافى و ما أدريك ما آية الله صافى ! از نظر علمى ظاهراً در حدّ يكى از مراجع فعلى بود ، و از نظر بى رغبتى به دنيا و تواضع ، فردى استثنايى و كم نظير بود .
جناب حجة الاسلام حاج شيخ رضا قربانيان شمّه اى از فضائل استاد گرانقدر خود را چنين برشمرده است : « كثير الذكر بود . هميشه به ياد محبوب و مجذوب حضرت حق به سر مى برد ، تا جايى كه با ذكر خدا به خواب ميرفت ، و با ذكر بيدار مى شد ، و پس از بيدارى بلافاصله به سجده مى رفت و ذكر « الحمدلله الذى أحيانى بعد ما أماتنى » را زمزمه مى نمود ، و هنگام خروج از منزل تا از گفتن اذكار و اوراد فارغ نمى شد با كسى احوال پرسى نمى كرد . او سحر خيز بود و پيوسته پيش از اذان صبح ، چون مولايش مولى الموحدين امير المؤمنين عليه السلام بيدار بود و به نماز و مناجات مشغول مى شد و گاهى در دل شبناله هاى جانسوز داشت .
نمازهاى مستحبى را حتى الامكان به جاى مىآورد و نسبت به نوافل و مداومت برآن بسيار مقيّد بود و براى ديگران نيز تأكيد و سفارش مى كرد .
محقق مجلسى ( شرح احوال و آثار فقيه عارف ) ( فارسى ) — صفحة 541
مساهمون: الشيخ رحيم القاسمي
ص٥٤١