و زنهار ، ثمّ الف زنهار ، كه مباد به تسويفات ، « 1 » از تسويلات نفس اماره فريفته شوى ، و به فردا اندازى چنان كه هستى كه ان شاء الله فراغ بابى به هم رسد عبادت خدا خوب بكنيم ، يا فلان ماه بيايد ، و يا به فلان جاى رويم ، و يا بعد از آن كه از مردم گوشه گيريم متوجه تحصيل اين سعادت شويم ، كه اين تسويفات از تسويلات نفس و شيطان است ؛
چه هرچند بر مى آيد ، اين درخت خارى كه در راه خود و مسلمانان كشته اى قوى تر مى گردد ، و كندن آن صعب تر ، و قوت تو كمتر ؛ چه به مرور « 2 » ايام ، اين صفات رذيله در جبلّه « 3 » تو محكم تر مى گردد ، و ايام « 4 » شباب و صحّت به شيب و مرض تبديل مى گردد ، اگر بمانى ، و تو را در آن صورت ممكن نخواهد بود .
خوى بد در طبيعتى كه نشست * ندهد جز به وقت مرگ از دست
و عذاب روحانى كه عبارت است از جا گرفتن اين صفات در طبيعت آدمى ، و محروم بودن از سعادت ابدى بعد از مرگ ، و ازاله آن ممكن نباشد ، اعظم است از عذاب جسمانى ، و ليكن چون تو اين معانى را نيافته اى و لذت اينها در كام تو جا نگرفته است و آتش محسوس را ديده اى ، از اين جهت او را حقير مى دانى ، معذورى .
پس اى برادر ! اندكى از چاه طبيعت به در آ ، و در ملك فقر بر سرير قناعت جا گير ، و پادشاهى كونين را از دست مگذار .
و اين معنى در كمال آسانى است ، و او به برداشتن گامى از كام حاصل مىشود .
هان ! مردانه قدم نه ، كه اگر چه به حسب ظاهر از محالات مى نمايد ، و ليكن به
هامش
( 1 ) . به فردا انداختن كارها .
( 2 ) . در اصل : كرور .
( 3 ) . طبيعت .
( 4 ) . در اصل : به ايام .