مقبره سلطان الفقراء شاه شمس مدفون گشت ، و فقير را قطعه اى در تاريخ ستر و ارتحال آن مستور قباب رحمت و مغفرت ايزد متعال رو داده بود ، مشتمل بر دوازده بيت ، و اين دو بيت كه ماده تاريخ است از آخر آن قطعه است : « 1 »
پير قاضى اسد محقّق دوش * رفت از اين حلقه حلقه سان به كران
جستم از پير حلقه تاريخش : « رفته از حلقه پير » داد نشان 1048
طريقه مشايخ قاضى بدين تفصيل است :
ارشاد قاضى از شيخ درويش على سديرى سبزوارى ، و او از شيخ ملك على جوينى ، « 2 » و او از شيخ حاجى محمد جوينى ، و او از شيخ كمال الدين جوينى ، و او از شيخ حاجى حسين ابرقوهى ، و او از سيد محمد نوربخش ، و او از شيخ محمد ختلانى و او از امير سيد على همدانى ، و او از شيخ محمود مزدقانى ، و او از شيخ علاء الدوله سمنانى ، و او از شيخ نور الدين عبد الرحمان اسفراينى ، و او از شيخ جمال الدين احمد جورفانى ، و او از شيخ رضى الدين ابوعلى لا لا ، و او از شيخ مجد الدين اسماعيل بغدادى ، و او از شيخ نجم الدين كبرى معروف به شيخ ولى تراش ، و او از شيخ عمّار ياسر ، و او از شيخ ابو النجيب سهروردى ، و او از شيخ احمد غزالى ، و او از شيخ ابوبكر محمد نسّاج ، و او از شيخ ابو القاسم محمد كرّگانى ، و او از شيخ ابوعثمان مغربى ،
هامش
( 1 ) . تذكرة الذاكرين ، ميرزا محمد بن سلطان محمد اردبيلى ، به تصحيح افشين عاطفى ص 71 - 72 . ابيات ديگر اين قطعه به نقل از آثار تاريخى كاشان و نطنز ( ص 143 ) كه روى سنگ قبر قاضى اسد الله كنده شده است :پيرو شاه و پير اهل طريق * اسدالله شاه درويشان
مرغ روحش به بال حبّ وطن * كرد سوى رياض جان طيران
ز ارجعى نوبت رحيل شنيد * گشت حيران به اصل خود نگران
جانش از بى نشان نشان مى جست * چون نمودند از او نماند نشان( 2 ) . به نوشته قصص الخاقانى ( ج 2 ص 193 ) درويش كمال سديرى ( م : 1071 ق ) در به دو حال در خدمت والد خود درويش محمد رضا ، مريد درويش ملك على جوينى ساكن قريه سدير بوده است .